Tangerine Dream - Inferno (2002)

Tangerine Dream en zang, het blijft een vreemde combinatie. Toch is het mijn inziens op Inferno gelukt om zowel de vocale als de instrumentatie op elkaar te laten aansluiten. Iets wat op Tyger niet het geval was.

De start van de Dante trilogie, en een ijzersterk album van pa en zoon Froese. Schitterende zang op dit album dat een beetje klassiek aandoet. Een echte aanrader voor wie iets anders wil.

Nu ik de overige twee delen, Paradiso en Purgatorio, gehoord heb was ik opnieuw nieuwsgierig geworden hoe dit eerste deel ook weer klonk. Zodoende kwam ik terug bij deze discussie en zag tot mijn schande een paar schamele berichten staan terwijl dit project toch op zijn minst een goed bericht verdient.

Tangerine Dream en zang het blijft een vreemde combinatie, maar door dit album een paar keer opnieuw in de cd-speler te hebben gehad kom ik toch tot de conclusie dat dit best een doordacht album is. De instrumentale gedeelten zijn ronduit mooi te noemen. Daarnaast constateer ik dat de zang behoorlijk sfeervol is te noemen.

Het doet zoals tangmaster terecht opmerkt klassiek aan. Met mijn ogen dicht zie ik een theatrale voorstelling voorbij komen waarbij listig met vuur wordt omgegaan. Het fraaie boekje bij dit album sluit daar naadloos op aan. Al met al is dit album toch in de race gekomen om uiteindelijk uit te groeien tot een meesterwerk.

Heb ook de DVD van het Nideggen concert, waar ik overigens zelf bij was. Dit is gewoon fenomenaal gedaan door Edgar en deels Jerome. Behoort voor mij tot de klassiekers uit de TD discografie.

Waar zal ik beginnen... ?

Tangerine Dream en vocalen: de ene loopt er mee weg en de ander geeft er helemaal niets om. Qua mening en opvatting hierover plaats ik mezelf een beetje in het grijze schemergebied. Concreet: als het goed uitpakt, zoals bij een album als Tyger, hoor je mij niet klagen. Sterker nog, persoonlijk vind ik Tyger een meesterwerk. Het titelnummer bijvoorbeeld is een uitstekende blauwdruk op hoe de muziek op een effectieve manier ruimte verleent aan een prachtige zanglijn. Echter bij een werk als Inferno krijg ik sterk de indruk dat het helaas geen zoden aan de dijk zet. De vocalen zijn op een doelloze manier versmolten in de muziek zelf, die al even richtingloos, nietszeggend en ongeïnspireerd klinkt.
Toegegeven: de Dante Trilogie mag zeker als een zeer grootschalig en ambitieus werk gezien worden. Een tikkeltje controversiëel, misschien...? Echter verwacht je dan wel wat, of niet? Indrukwekkende en meeslepende muziek met opera- en normale zang. Wellicht een beetje in de trend van albums als het sfeervolle Farscape van Klaus Schulze en Lisa Gerrard of het meeslepende en bombastische El Greco en Mythodea van Vangelis, bijvoorbeeld.

Sinds praktisch de releasedag van Inferno heb ik dit album in mijn collectie en heeft de CD tot op het moment dat ik dit bericht geplaatst heb, door de jaren heen, zo'n slordige 10 á 12 volledige rondjes gedraaid in mijn speler. Het album heeft dus eigenlijk meer tijd gehad om een dikke laag stof te verzamelen, zeg maar...
En elke keer, dat Inferno aan mij voorbij gaat, gebeurd dat in een waas, in een soort roes. Wat dat betreft is het een prima album om , juist ja, bij in slaap te vallen, aangezien het allemaal behoorlijk dromerig klinkt. Saai, is misschien wel het betere woord.
Gefrustreerd als ik ben over Inferno, kan ik op een incidenteel moment na, geen enkele keer mezelf de indruk geven, dat de muziek blijft hangen. Dat er naar iets toegewerkt wordt, een geweldige muzikale muur van geluid. Die is er wel, sterker nog, de hele tijd. Maar het zet net door. Het heeft niets te bieden. De muziek kabbelt op een richtingloze manier van begin tot eind door en ook de vocalen klinken op een gegeven moment teveel van hetzelfde. Echt, ik heb me keer op keer geprobeerd me voor dit album open te stellen. Want het is een pittig album, zeker. Maar dat is veel van de muziek van Klaus Schulze ook. Je zou dus denken dat ik wel het één en ander gewend ben. Echter krijg ik geen klik met Inferno. Ik ben bang dat die ook niet meer gaat komen. Ook de combinatie van menselijke en artificiële vocalen uit het electronica-equipment van Edgar en Jerome Froese, gaat op een gegeven moment vervelen. Onder het mom van: nu weet ik het wel.
Naar mijn gevoel blijft het veel te lang hangen in dezelfde mood. Ook als de muziek wat levendiger wordt en er worden sequences ingezet, blijft het over de gehele linie steriel en vlak klinken.

Jammer dus voor Inferno, maar helaas moet ik constateren, dat ik maar weinig met dit werk heb en staat daarom te boek als één van mijn minste TD-albums. Nogmaals, jammer.... .

IJzersterk album dat samen met Purgatorio en Paradiso voor mij tot het beste wat Edgar & co hebben gemaakt. Het ie toch al monniken werk om Dante's Devina Commedia om te zetten in tekst en muziek.

En deze Inferno is geweldig en zeker afwisselend te noemen. Een mijlpaal voor mij in de TD geschiedenis.

Dit album heeft bij mij behoorlijk moeten wennen, maar begon pas op zijn plaats te vallen nadat ik de delen Purgatorio en Paradiso had gehoord, die beduidend beter zijn dan dit deel. Dit album zie ik dan ook als een soort van oriëntatie op het grootte wat nog moet komen. Iets wat ik bij het album Tyger totaal niet had. De Dante trilogie is daarentegen een echt groei-album voor mij geweest. Dit voorafgaande werd nog eens versterkt na het zien van de DVD van dit project. Hieruit bleek nog eens wat een werk dit moet zijn geweest om de teksten van Dante te voorzien van muziek.

Misschien denk ik er op den duur anders over, als ik de DVD van Inferno gezien heb. Vooralsnog heb ik echter maar weinig op met dit album.
Het klopt wel dat de vervolgdelen beter zijn dan Inferno. Maar daar kom ik op nog op terug, bij de berichten/meningen van Purgatorio en Paradiso.

Hoe meningen maar weer eens flink kunnen verschillen. Wat dat betreft is Inferno een goed voorbeeld, hoe persoonlijk dit album op luisteraars en liefhebbers kan overkomen.
Overigens, gezien het aantal stemmen bij de complete Dante-trilogie, geeft dit volgens mij wel aan, dat deze albums niet tot de populairste uit de TD-discografie behoren.

Nee de Dante albums zou gezien de stemmen op mume niet tot de populairste kunnen noemen maar onder een redelijk groot deel van de fans wel.

En ik ben zo'n fan, vooral van dit genre. Geweldige muziek en tijdens het lezen van het boek van Dan Brown is het net een soundtrack. Geen twijfel: volle pond. Andere twee albums binnenkort ook beluisteren.

Dit is een totaal andere kant van TD. Het is een soort van moderne opera, maar met een "classic" feel. Vaak kan je TD ook goed gebruiken als achtergrond muziek, maar dit vraagt gewoon om je aandacht. Hier moet je voor gaan zitten. Ik heb de re-issue uit 2012, en samen met de iets gewijzigde inlay-art, geeft het "boekje"maar erg weinig info over medewerkende vocalisten, enz. Maar hoe dan ook, dat zijn niet de minsten. Als je een beetje "open-minded" bent in de muziek en als TD liefhebber (en misschien daarnasst ook nog opera goed kan waarderen, zoals ik), dan zit je gebeiteld met dit album (en de twee opvolgende delen).