Robert Rich & Ian Boddy - Outpost (2002)

DiN album nr. 11: het moest er een keer van komen want geen enkele artiest, laat staan een label kan onfeilbaar blijven maar dit is het eerste album op dit label waar ik niet echt warm voor kan lopen. Geen idee waar het van komt maar het heeft denk te maken met hoe het album klinkt. Het komt mij als heel dun, zelfs soms schel over. En hoewel ik steelgitaar vaak erg mooi vind bevalt mij eigenlijk niet hoe Rich er mee om gaat.

Dit is elektronische muziek die mij te weinig echt ergens naar toe gaat, het is mij te vrijblijvend en zeker niet spannend genoeg.

Outpost is de eerste samenwerking tussen electronica-grootmeester Ian Boddy en ambient-specialist Robert Rich en laat een redelijk intrigerende, maar ook moeilijke vorm van ambient-electronica horen die helaas niet over de gehele linie even sterk is.
De samenwerking tussen beide heren bleek ondanks dat wel een succes en dit zou ervoor zorgen dat het niet alleen bij deze release zou blijven.

Vreemde (radio)-signalen starten het album en maken ruimte voor al even vreemde percussieklanken en luiden op deze manier "First Outpost" in.

Echter is "First Outpost" slechts het intro, en na anderhalve minuut gaat deze over in "Ice Fields".
Excentrieke percussieklanken komen tot leven en op de voorgrond zijn naargeestige, galmende, en zweverige klanken te horen afkomstig van de lap steelgitaar van Robert Rich.
Het is al met al een vreemdsoortige combinatie van ambient-klanken en is aardig om naar te luisteren, maar wil me niet helemaal bekoren. De structuur van de compositie grijpt me niet en dreigt als los zand tussen mijn vingers door te glippen.

Het wordt allemaal gelukkig wel beter met "Methane", wat een minimaal, doch aantrekkelijk stukje ambient laat horen.

Een bepaalde vorm van structuur keert terug in de muziek tijdens "Lagrange Point", een bijzondere compositie waarbij een bubbelende drone voor een soort van ritmische ondergrond zorgt, terwijl eenzame, droevige, ja zelfs huilerige klanken als het ware in het luchtledige zweven. Het krikt het niveau van het album ook zeker een paar graden op.

Het nummer gaat over in "Link Lost" en laat een galactische storm over me heen komen. In deze storm lijken broeierige, galmende en zoemende klanken verborgen te zitten die langzaam naar voren komen. Een stem die uit een radio lijkt te komen, is ver op de achtergrond te horen.
Op een gegeven moment lijkt er iets van een galmende, tegelijkertijd fluisterende robotstem te horen te zijn, totdat er een soort van kalmerend 'slaapdeuntje' te horen is. Zodra dit 'slaapdeuntje' verdwijnt, zijn er enkel nog galmende klanken te horen die soms samen gaan met geheimzinnige percussieklanken.
Het is een vreemd muzikaal gebeuren en ondanks dat het zeker heel origineel klinkt, lijkt "Link Lost" toch niet helemaal tot leven te willen komen. Het is pure ambient wat de klok slaat, maar wel eentje van het soort waarin het op de één of andere reden moeilijk in op te gaan is. Iets waar ik doorgaans eigenlijk geen last van heb.
Het resultaat is een toch wel redelijk moeizame tien minuten durende spectrum van klanken.

Een ritmische ondergrond luidt "State of Flux" in en laat weer wat meer leven in de brouwerij komen.
Mooie akkoorden op de synths zorgen voor een warme deken, wat als een verademing klinkt, aangezien de muziek tot nu toe behoorlijk koud en kil heeft geklonken.
Een geheimzinnig, dreigend thema bouwt op tot heuse proporties en zorgt opeens voor een fikse dosis spanning binnen de muziek. Iets wat Outpost tot nu toe redelijk miste.
In ieder geval zorgen de genoemde elementen voor een opmerkelijke, ja zelfs redelijk toegankelijke compositie, die, ondanks dat de sfeer behoorlijk duister en ruw blijft, rustig als één van de beste nummers van het album beschouwd mag worden.

Na dit hoogtepunt volgt "Tuning In" en we zijn weer terug in het niemandsland van de minimale ambient-soundscapes die een groot deel van dit album kenmerkt. Echter klinkt het dit keer weer wat aangrijpender dan veel van de richtingloze ambient waar vooral het begin van de plaat nogal last van heeft.
Knerpende, krakende klanken zorgen voor de nodige spanning, terwijl mooie, galmende klanken steeds meer lijken te groeien totdat er zowaar een aantal flinke, lage aanslagen op een piano te horen zijn die voor een majestueus karakter zorgen binnen de muziek.
Zoemende, trillende klanken zweven langzaam naar de voorgrond en laten uiteindelijk de galmende klanken in eenzaamheid achter....

....en gaan over in "Tuning Out".
En met de muziek van deze track lijk ik me te bevinden in één van de verloren, eenzame uithoeken van het diepe, onmetelijke heelal. Op een plek waar leven niet mogelijk is, maar waar ik toch, om wat voor onverklaarbare reden dan ook, toch ben. Een plek waar de ongekende schoon- en grootsheid van de ruimtelijke omgeving voor een enorme impact zorgen.
Creaties zoals exoplaneten, quasars, sterren van een ongekende grote en nog veel meer trekken ondertussen aan mijn geestesoog voorbij.
En met deze sterke, minimale vorm van 'space ambient' lijkt het er toch op dat, terwijl we alweer ver in de tweede helft van het album zitten, het verbeterde niveau t.o.v. de eerste helft behouden blijft...

Ongemerkt gaat de muziek over in "Edge of Nowhere" en een aparte ritme-ondersteuning kondigt zich op een gegeven moment aan.
Een tijdje later kondigt zich een langzaam en loom thema aan, die bijval krijgt van een ander, meer zangerig thema. Deze combinatie klinkt erg mooi, maar heeft absoluut iets droevig over zich. Ook blijft de muziek tijdens dit nummer wederom behoorlijk duister klinken.
In ieder geval is dit toch zeker wel één van de hoogtepunten van dit album en zorgen toch voor een aangename luisterervaring.

Uiteindelijk ebt de muziek weg en sluit het album af met "Last Outpost", die de elementen van "First Outpost" weer van stal halen.

Wat ik dus in het begin al vermelde, is Outpost (wat overigens één van de meest succesvolle releases op het DiN-label schijnt te zijn) een intrigerend, maar moeilijk album. Gevoelsmatig lijkt het erop dat vooral in de eerste helft beide heren nog erg aan het zoeken zijn naar een bepaalde klik, wat ervoor zorgt dat de muziek in eerste instantie niet tot leven lijkt te komen.
Gaandeweg gebeurt dat gelukkig wel en resulteert dit her en der in een aantal opmerkelijke composities.
Al met al is Outpost zeker geen verkeerd ambient-album, alleen is het niet over de gehele linie even sterk te noemen.
Toch is een ruime 3,5 zeker nog op z'n plaats, vanwege de goede momenten die Outpost zeker heeft. En dat maakt deze DiN-release toch nog wel de moeite waard.
Maar ondanks de ongetwijfeld zeer goede bedoelingen, had er stiekem en gevoelsmatig toch meer in kunnen zitten.