Vikesh Kapoor - The Ballad of Willy Robbins (2013)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vikesh Kapoor - The Ballad Of Willy Robbins - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Vikesh Kapoor groeide op als zoon van Indiase immigranten in de Amerikaanse staat Pennsylvania. Vanuit het hippe Portland, Oregon, timmert hij inmiddels al enige tijd aan de weg als singer-songwriter, maar met zijn debuut The Ballad Of Willy Robbins is Vikesh Kapoor klaar voor de verovering van de rest van de wereld. De jonge singer-songwriter doet dit met een plaat die je niet verwacht van iemand van zijn leeftijd en al helemaal niet van iemand van zijn afkomst. The Ballad Of Willy Robbins herinnert in meerdere opzichten aan de folky protestplaten zoals deze in de jaren 60 werden gemaakt. Vikesh Kapoor keert op The Ballad Of Willy Robbins terug naar de hoogtijdagen van Woodie Guthrie, Pete Seeger, Dave Van Ronk en een jonge Bob Dylan. Terug naar de tijd waarin de Amerikaanse folk floreerde in de wijk Greenwich Village in New York. Terug naar een periode waarin folk sober, akoestisch en vooral politiek geëngageerd was. The Ballad Of Willy Robbins is een conceptplaat over het leven van ene Willy Robbins. Robbins is een eenvoudige arbeider die hard wordt geraakt door alles wat er momenteel mis gaat in de Verenigde Staten. Willy Robbins strijdt tegen al het onrecht, maar verliest uiteindelijk alles wat hem lief is. Vikesh Kapoor vertelt niet alleen mooie en indringende verhalen, maar stelt ook zaken aan de kaak. The Ballad Of Willy Robbins hekelt de manier waarop in de Verenigde Staten met mensen met lage inkomens wordt omgegaan; net zoals zijn voorgangers in de jaren 60 schopten tegen alles wat fout zat en schreeuwden om rechtvaardigheid. In muzikaal en vocaal opzicht lijkt The Ballad Of Willy Robbins een plaat uit vervlogen tijden. Akoestische gitaar en aan Dylan herinnerende zang bepalen voor een belangrijk deel het geluid op de plaat. Slechts hier en daar zorgen piano, orgel, viool, mondharmonica en een pedal steel voor wat extra versiering, die de muziek van Vikesh Kapoor toch nog voorzichtig naar het heden haalt. In vocaal en muzikaal opzicht is het allemaal niet eens opzienbarend wat Vikesh Kapoor doet, maar in combinatie met de indringende verhalen en de passie waarmee Kapoor strijdt voor een betere wereld, wordt The Ballad Of Willy Robbins een plaat die je niet kunt of mag negeren. In eerste instantie heb ik erg moeten wennen aan deze plaat. Bij eerste beluistering vond ik het allemaal wel erg ouderwets klinken en, mede omdat ik me niet in de teksten had verdiept, ontging me de urgentie. Wanneer je je eenmaal onderdompelt in de wereld van Willy Robbins is het debuut van Vikesh Kapoor een plaat met een enorme impact en dringt de vergelijking met Springsteen’s prachtige Nebraska zich op. Inmiddels koester ik de plaat van Vikesh Kapoor, ook wanneer ik de teksten even negeer. Het is iets dat absoluut navolging verdient. Prachtplaat. Punt. Erwin Zijleman

Helemaal eens met je recensie Erwinz.
Plaat lijkt de eerste luisterbeurt niet heel bijzonder, al heeft hij wel een prachtige stem.
Als langzaam het kwartje valt, het verhaal duidelijk wordt, dan grijpt ie je pas echt.
Ook echt een album dat in de juiste volgorde moet (kan) worden afgespeeld.
Hulde!

Door de Europese (re)issue van dit album moet ik me hier toch weer in gaan verdiepen, hoewel ik het vorig jaar (onterecht?) had afgeschreven als niet interessant. Mooie recensie Erwinz, ben benieuwd hoeveel dit gaat groeien bij mij. Zal er in ieder geval de tijd voor nemen

Geen makkelijk album dit en het heeft me geruime tijd gekost voordat ik er goed in zat. Echt vaak opzetten zal ik het ook niet. Om even lui de laatste alinea uit mijn spoedig elders te verschijnen recensie te copy-pasten;

In een tijd van dik aangezette, glad geproduceerde muziek voelt dit album haast misplaatst, alsof het niet uit deze tijd lijkt te komen. Hierdoor is het ook een welkome opfrisser, een herinnering aan de tijd van intieme, verhalende folk. Wel ligt eenvormigheid op de loer, aangezien zowel de vocalen als de muziek weinig afwisseling in toon kennen. Je bent haast gedwongen om je te laten meesleuren door het concept. Doe je dit niet, dan zal dit in eerste instantie rustig voortkabbelend getokkel lijken, dat makkelijk aan de aandacht ontglipt. Dat verdient het album niet, want daar is het vooral conceptueel te sterk voor. Toch blijkt dit enkel een album voor selectieve momenten, de momenten waarop je de aandacht vol op de muziek kan richten. Pas dan komt het album vol tot zijn recht.

Bij eerste beluistering, 2 jaar na release zie ik, dacht ik een regelrechte reïncarnatie van Vic Chesnutt in handen te hebben. Geweldige ontdekking dit.