Phantogram - Voices (2014)

Het is wel een lekkere plaat. Alleen vind ik dat meer naar triphop neigt dan naar electropop. Er wordt enorm veel gesampled, en dat komt de overall sound niet ten goede.

De zangeres heeft een wonderschone stem, en ik kan erg van haar genieten. Ook de synthbasjes zijn erg lekker. Maar bepaald drumbeats en geluidjes en dingetjes staan mij tegen.
Ook had de zang iets meer op de voorgrond gemogen. Nu verzuipt zij totaal in de chaotische muziek.

Ik ga deze nog een paar keer aandachtig luisteren, en dan kom ik met een stem.

Tja, was niet echt fan van het debuut; en dan bedoel ik het geheel, want er zaten wel een aantal pareltjes tussen (met name de twee singles). Talent en een goede sound hebben ze zeker, maar de nummers laten tot nog toe een beetje te wensen over.

Hoop dat deze mij over de gehele lengte weet te boeien. Dat samplen baart me echter wel wat zorgen.

Ja, misschien is dat het.

Ik hoor ontzettend veel potentie, en dan met name in de mooie zang en enkele lekker synthpartijen. Maar over het geheel klinkt het heel hobbyistisch. En dat is niet erg, in principe. Maar ik heb de plaat halverwege wel afgezet. En dat zegt wat.

Na tweemaal luisteren is mijn voorlopige conclusie dat deze tweede plaat van Phantogram net als het debuut erg wisselvallig is. De leuke en aanstekelijke singles zoals Fall in Love op de eerste helft van de plaat, worden vervolgd door ongeïnspireerde en repetitieve nummers die niet storen maar ook snel weer vergeten zijn.

Desalniettemin is het een prima plaat geworden die meer weet te boeien dan het debuut, maar na de teleurstellende tweede helft van het album bleef ik vooral met de gedachte achter dat hier veel meer in had gezeten.

Met de koptelefoon op, klinkt deze plaat toch veel sterker dan ik in eerste instantie dacht.

De basjes zijn erg lekker. En die stem maakt het erg bijzonder. De zangeres heeft veel kracht en zelfs een flinke dosis soul. Beats zouden nét wat smeriger mogen, naar mijn smaak.

Daarbij komt ook dat normaliter, als er een frontvrouw is en de man wil ook wat zingen, het soms wat tegenvalt. Maar de man van deze band, heeft ook een alleraardigste stem. Beetje indie/alto maar toch lekker.

Naarmate de cd voortduurt, wordt het wel moeilijk om hem uit te zitten. Daar staat wel tegenover dat de eerste 3 tracks fenomenaal zijn. Vooral Fall In Love is magistraal. De beste bas die ik in jaren heb gehoord. En die stem, onwaarschijnlijk mooi.

My Only Friend is ook wel een erg mooie song, mooie opbouw. Het begint zo klein en bouwt dan op tot het bijna een rocksong is.

Ik begin echt een beetje verliefd te worden op deze plaat en deze band. Ik draai 'm echt non-stop.
De muziek en de sfeer zijn echt magisch. Ik moet trouwens ook echt eens op zoek naar hun voorgaande platen.

Ik luister naar zo veel verschillende dingen, maar ik heb zo een ontstellende zwak voor dreampop/shoegaze of hoe je't ook benoemd. Deze heeft momenten dat ik ze echt goed vindt. Meer naar het einde toe voor mij. de eerste nummers vind ik heel goed gemaakt pop, maar meer niet. (Zoals Aaliyah, goed, maar niet mijn ding). Deze gaat in mijn lijstje ideaal voor autoritten en zit dus -samen met Slowdive, M83, Echo Lake, allvays, Lush, Cocteau Twins, Spiritualized, Mercury Rev, Ride, Llana del Rey en consoorten - in mijn auto. Gezellige boel daar....

davevr ... leg mij eens uit. hoe dit Shoegaze is? Dit is voor mijn gevoel electropop/synthpop met lichte dance/r&b invloeden.

Ozric Spacefolk Dit ligt in het verlengde van wat ik beschouw als de opvolgers van dreampopgroepen als Slowdive, Cocteau Twins etc. Je hebt nog steeds de gitaarrichting met bands als Allvays en Echo Lake, maar ook de electronische richting, groepen als Air, M83 (zeker saturdays=youth) , Beach House etc. Dus de eerste nummers vind ik dus minder maar inderdaad electropop (met R&B invloeden zoals Aaliyah zoals ik eerder vertelde), later in het album gaat het richting eerder genoemde electronische groepen. bvb Bad Dreams of My only friend als voorbeeld. En uiteindelijk is dreampop maar een naam voor muziek die moeilijk te benoemen was. Shoegaze is er inderdaad wat naast...

Okay dan.


Dreampop klinkt ook eerder als een benoeming van een sfeer dan echt een stroming.

Ik vind de rustigere nummers ook wel iets dromerigs hebben. Maar de harde bass en urban beats maken veel nummers wel erg puntig. Ik vind het super!

Glitch Pop is het, volgens RateYourMusic. Of Indietronica. Moeilijk om het tot een genre af te bakenen. Ik schaar alle electropop zoals deze vaak voor het gemak vaak onder een categorie (hoofdgenre), maar qua subgenres en stromingen valt er meestal nog wel een extra onderscheid te maken.

Okay dan, dat is wel interessant, want bij mij valt a-ha ook onder electropop. Ik probeer al een onderscheid te maken tussen indie en major electro-acts, maar glitchpop is wel een leuke, want dan kan CHVRCHES en nog meer van dat spul daar onder geclassificeerd worden.

Fijne downtempo remix van Fall in Love

Fall In Love (T.Law Remix) | T.Law - tlaw.bandcamp.com

Mijn favoriete album van dit synthpop/altrock/triphop-duo, van wat ik ken. Ik heb de laatste plaat (alweer uit sinds 2020) nog niet geluisterd. Maar dat komt nog.