UFO - UFO 1 (1970)

prachtig oud plaatje , wat vroeger stond voor vernieuwing is nu plots wat ouderwets , maar jeugdsentiment oppert !!

Ik ben een matige UFO-fan maar een tamelijk hevige Michael Schenker-fan. Deze is nog zonder Michael Schenker maar met Mick Bolton, dus een heel andere gitarist met een andere stijl.
De muziek is ook nog heel anders en hoe zeg ik dit zo beleefd mogelijk: ik heb er zeer gemengde gevoelens over. De ene zal dit gedateerd noemen (mijn gedacht) en een ander zal er nostalgisch kunnen over doen (mensen die dit bewust hebben meegemaakt).
Geen kwaad woord over de muziek: het is allemaal netjes en rock ‘n’ roll maar ik mis, u begrijpt me al, Michael Schenker. Ach, het blijft toch een debuut van een hardrockgroep die vele jaren meedraaide en meedraait in ons klein universum.

Toch wel leuk om het debuut van UFO eens te horen. Een aantal covers en wat aardige eigen nummers.

Gewoon prachtig dat dit bewaard is gebleven voor het nageslacht. Het debuutalbum van de toen nog Space Rock band UFO. Een band die later met Michael Schenker de wereld over zou touren, UFO treedt nog steeds op. Hoeveel bands uit die jaren kunnen dat zeggen?
Een album wat je vaker moet luisteren om te kunnen beoordelen.

Eigenlijk is het niet eerlijk: eerst het UFO in de periode met gitarist Michael Schenker horen en pas jaren later de eerste twee platen met Mick Bolton. Je vergelijkt dan namelijk automatisch de “arenarock” van midden jaren ’70 met de experimentele spacerock die rond 1970 in de mode was. Je vergelijkt riffs met experimenten. Het gebeurde ook deze fan bij dit debuut, simpelweg 1 genaamd.
Dankzij cd en later streaming is dit antieke en obscure album, dat indertijd genadeloos flopte (in Duitsland en Japan wel succes volgens Wikipedia), nu makkelijk te vinden. De eerste keer dat ik 1 hoorde was ik ‘m snel zat: te freakerig, te weinig lijn. Maar als ik ‘m dan maanden of jaren later weer eens afspeelde steeg ie steeds iets in waardering.

Om de plaat te begrijpen moet je ‘m in context zetten. Het waren de jaren dat de gitarist een halfgod werd, die de nog onbekende mogelijkheden van de elektrische gitaar en nieuw uitgevonden effecten uitprobeerde.
Speel bijvoorbeeld de volgende vier nummers af in chronologische volgorde (vaak is een minuut al voldoende). Ze verschenen vóór UFO's debuut, de gitaristen tussen haakjes:
1967 Cream – Strange Brew (Eric Clapton); 1967 The Amboy Dukes – Baby Please Don’t Go (Ted Nugent); 1968 Iron Butterfly – In-a-Gadda-da-Vida (Erik Brann); 1970 Mountain – Mississippi Queen (Leslie West). Je hoort waar UFO/Mick Bolton de mosterd vandaan haalde.
Wat ook kan, is fragmenten van deze tijdgenoten beluisteren: 1970 Skid Row - Mad Dog Woman (Gary Moore); Wishbone Ash - Phoenix (1970, Andy Powell en Ted Turner); 1970 Black Sabbath - Warning (Tony Iommi); 1971 Thin Lizzy – The Friendly Ranger at Contarf Castle (Eric Bell); 1972 Scorpions – I’m Going Mad (Michael Schenker). Je hoort er dezelfde experimentdrift als op de eerste twee albums van UFO. Met de gitarist centraal. Het is niet voor niets dat Bolton op de achterzijde van 1 prominent in het midden staat, groter dan de andere drie.

Op 1 hoor ik op rustiger nummers als Melinda de invloed van Cream dankzij z’n ingetogen wahwaheffect, op het onstuimige Timothy de invloed van Iron Butterfly. Of vul zelf andere associaties in voor deze en andere nummers.
Daarbij klinkt tevens de invloed van oervormen als blues, r&b en jaren ’50 rock ‘n’ roll in Who Do You Love, Follow You Home en Eddie Cochrancover C’mon Everybody. Net als bij The Amboy Dukes wordt een klassieker in een stevig jasje gestopt met daarbij een lange gitaarsolo.

Ontegenzeggelijk is het de hese stem van Phil Mogg die onmiddellijk herkenning oproept. Ofschoon het genre spacerock heette, bezingen zijn teksten meestal liefde en lust: mooie meisjes en de plannen daarmee. Maar qua muziek klinkt wel degelijk spacerock: het is niet voor niets dat bassist Pete Way veel melodieuzer klinkt dan vanaf 1974 het geval was, variatie biedend bij de uitgebreide gitaarsolo’s. Drummer Andy Parker ventileert regelmatig vreemde escapades, heel anders dan de sobere basis die hij later zou leggen.
Hier en daar worden enkele geluidseffecten toegevoegd, zoals aan het einde van Melinda, waarin het omgekeerde geluid van een piano en pistoolschoten klinken. Dat Bolton een aardig moppie kon spelen, behoeft geen betoog: het album drijft erop.

Is dit een fantastisch album? Nee. Ik heb meer met riffs. Maar ik heb ze slechter gehoord in dit genre, zoals het tweede album van Thin Lizzy, waar het niet goed werkt.
Voor de geïnteresseerde: draai 1 af en toe, al is het maar één plaatkant (track 1-5 of 6-10). Geleidelijk zul je aan deze stijl wennen en ontdekken dat het nodige valt te genieten. Mijn favorieten: het instrumentale Unidentified Flying Object, Boogie, Melinda (Mogg zingt hier al zo mooi!) en de opener van kant 2 Timothy, over een vreemd persoon van onbekende oorsprong. Deze nummers doen mijn UFO-playlist prettig starten, als album een krappe zes.

wat een vriendelijk en juist oordeel over deze plaat! Ik werd er zelf een beetje kriegel van, van dat gefreak, die gekopieerde stijl en de suffe vijftien in dozijn gitaarsolo's, maar je moet 'm inderdaad ook in context zetten. Naast Sabbath, Purple, Zeppelin en Heep uit 1970 vebleekt deze plaat, maar het is toch een stepstone in een fraaie ontwikkeling.