Mob Rules - Savage Land (1999)

Dit is geheel niet slecht.
En vooral voor een debuut, zeer impressive.

De zang pleziert me enorm en de band speelt goed samen zonder elkaar in de weg te zitten.

SOund en songwriting heeft veel weg van Helloween.
Dus een powermetal met een flinke dosis pop en prog.

In de jaren 1998-2002 was het gebruikelijk voor power metal bands om conceptalbums uit te brengen, en ook het Duitse Mob Rules debuteerde met een conceptalbum. (Het tweede album 'Temple Of Two Suns' is het vervolg hierop.) 'Savage Land' gaat over een post-apocalyptische wereld, waarin de laatste overlevenden hun stad Insurgeria achterlaten en op zoek gaan naar een nieuwe plek om te leven. Hun leider is de zogenaamde Ruler Of Waste Land, die op de cover van het album te zien is.

Mob Rules slaagt erin om gedurende het hele album die apocalyptische sfeer goed neer te zetten. Enerzijds door de intrigerende albumcover (van de hand van niemand minder dan Eric Philippe, bekend van onder ander covers voor Rhapsody Of Fire en Sonata Arctica), anderzijds natuurlijk door de muziek zelf. De unieke stem van zanger Klaus Dirks past perfect bij dit soort power metal. 'Rain Song' is de echte 'hit' van dit album, met een refrein dat meteen in je hoofd zal blijven hangen. Het album wordt afgesloten met het epische 'End Of All Days,' een ballad-achtig nummer waarbij je ongetwijfeld apocalyptische scenario's voor je zult zien. Fans van bands als Freedom Call, At Vance, Gamma Ray, Emerald Sun en dergelijke kunnen dit album wat mij betreft blind aanschaffen.

Een interessant detail is trouwens dat het tweede album van Mob Rules begint met een intro waarin de melodie van het refrein van 'End Of All Days' is verwerkt, dus de twee albums sluiten naadloos op elkaar aan, ook natuurlijk omdat het verhaal verdergaat op het tweede album. Ik raad dan ook aan om beide albums te kopen en eventueel om ze na elkaar te beluisteren. De muziek heeft dan een nog grotere impact.

Eigenlijk de enige plaat die ik ken van de band. Ik was rond deze tijd echt enorm into symphonic metal (of hoe dat ook heette). Een combinatie van power/heavy metal en progrock zeg maar.

Uit Duitsland, want daar kwamen er toen 1000den vandaan. De sound is erg volgepropt, maar dat kan ook niet anders met metal. Denk aan een combinatie van Queensryche en Helloween met een scheut Hammerfall. Leuke, sympathieke heavy metal, met een verhaaltje dat zich afspeelt in de toekomst. Goede muzikanten, lekker riffs/solo's, flink wat uptempo maar ook wat ballads. De zang zou een zwakke schakel kunnen zijn, maar irriteert nergens.