Ty Dolla $ign - Beach House EP (2014)

Op 'Work' klinkt relatieve nieuwkomer Ty Dolla $ign hier en daar als een beter zingende variant van een ongestelde Drake. Belangrijkst verschil; in tegenstelling tot bij zijn Canadese collega lijkt Ty's lichaam volkomen vrij van Y-chromosomen. De enige vragen die deze met een overdosis aan testosteron gezegende R&B-zanger stelt zijn die aan een onbekend aantal ongeïdentificeerde dames. Of ze gezellig op zijn pik komen zitten bijvoorbeeld. Dit doet hij op een dusdanig aanstekelijke wijze dat je als goedgebouwde dame (pas op, al Ty's bitches "look good as fuck") wel gek zou zijn dit aanbod te weigeren.

Pfoeh! Familiar is hard zeg!

Heerlijke EP!

Ty$ is een zanger die meer leunt naar (west coast) hip hop dan naar de traditionele (pop-)R&B sound. Enigzins zou ik hem durven vergelijken met Nate Dogg, maar die is toch een stuk getalenteerder dan deze heer. Nate is een véél betere zanger, Ty moet het vooral hebben van de producties en zijn zware en ruwe stem.

De EP opent met een lekker, niet speciaal, rustig nummertje. Zo lijkt het toch... vanaf het moment dat Twista begint te rappen verandert de vrolijke beat (à la Dreams & Nightmares van Meek Mill) in een dreigende trapbeat. Zo nu en dan vind ik het uitermate prettig om naar het machinegeweer dat zich Twista noemt te luisteren. Zo ook hier.

Hierna volgen de populaire singles van de EP, alle geproduceerd door één van de populairste producers van het moment: DJ Mustard. Or Nah vind ik de tofste, maar dat doet geen afbreuk aan Paranoid en zijn remix. Van de eerst genoemde is de video-versie het heerlijkst, die opent met een extra strofe van The Weeknd.

Na deze DJ Mustard-tracks volgt de knaller van het project, Familiar. Man man man, zoals ik in mijn vorige bericht al aangaf is dit een banger van jewelste. De zang van Ty Dolla $ign past verrassend goed op de harde trapbeat van Young Chop. Travi$ Scott en Fredo Santana doen wat ze moeten op een dergelijke productie.
Dit is sowieso één van de tracks van het jaar tot nu toe, voor mij dan toch.

Daarna wordt de luistersessie beëindigd met Wood & Leather (Whenever) en Never Be the Same. Ze halen het niveau niet van de DJ Mustard en Young Chop nummers, maar zijn toch tof in hun eigen recht.

Iedereen die gecharmeerd is door Ty Dolla $ign's gastbijdrages, YG'(s My Krazy Life) en DJ Mustard raad ik toch aan om Beach House EP een kans te geven. Ik ben benieuwd of Ty's debuutalbum, Free TC, even hard blijft boeien als dit.. want dat moet toch dubbel zo lang gaan worden.

Pu$haz Ink begint uit te groeien tot een tof collectief. Laat 10 Summers van DJ Mustard maar komen!