Roseaux - Roseaux (2012)

Dit is een Frans bandje met Aloe Blacc ( Aloe Blacc )

Klinkt erg relax dit. Mierzoet in de trant van Bee ( Bee - Open Your Mind (2009) ).

Ik ben positief gestemd

Haal het mierzoete in mijn eerder opmerking er maar af, dit is een GEWELDIG album, heerlijk zeg.

Ik was al fan van Aloe sinds Emanon, maar hij ontwikkeld zich wat mij betreft wel tot een alleskunner. Van MC tot soulzanger, props

In een Franse kringloop viel dit album mij op naast de vele bagger muziek die er ook stond. Als eerste het label Tot Au Tard is een onafhankelijk label, dat precies weet welke artiesten ze wel of niet contracteren. Ze hebben een neusje voor kwaliteit.
Verder wist ik niets over Roseaux.

Ondanks wat slimme marketing misschien wil bereiken, is het creatieve hart van Roseaux absoluut niet Aloe Blacc, maar de Parijse radioproducer en dj Emile Omar.

In 2008 verzamelde hij cellist Clément Petit en multi-instrumentalist Alex Finkin om zich heen. Pas later voegde de toen nog grotendeels onbekende Amerikaanse rapper Aloe Blacc zich bij Roseaux en vond hij binnen deze context zijn weg naar de soul/bluesmuziek.

Dit debuutalbum, pas uitgegeven in 2012, bevat tien zorgvuldig uitgekozen herinterpretaties van blues, folk, chanson, soul en jazz nummers, waarvan waarschijnlijk the Police cover 'Walking On The Moon' de bekendste is. Met deze bezetting kan het eigenlijk niet misgaan. Aloe Blacc levert een opmerkelijk ingetogen en zelfverzekerde John Legend achtige performance, terwijl Omars vrienden een soms speelse, soms ontroerende ondersteuning bieden.

Alles klinkt heel ontspannen of je in een luie stoel naar de zonsondergang bij zee bent, daarin zit de kracht, maar tevens ook wel het gevaar dat het misschien soms te monotoon klinkt. Bij een nummer als 'we all must live together' gaat Roseaux wel meer los en komt er wat stevigheid in. Maar verder blijft het wel wat 'zoetig' maar soms is daar natuurlijk niets mis mee.
Ik was erg benieuwd naar de Pearl Jam cover 'indifference' dat door sommige recensenten redelijk werd afgekraakt. De old-school grunge heeft een sentimentele make over gekregen, met strijkers, cello. Maar ik vind het stiekem echt een mooie uitvoering.

Een plaat, moeilijk te beoordelen. Zoals ik al schreef , een plaat op de achtergrond als je kijkt naar een zonsondergang, na een mooie dag. Een plaat juist op de drempel , de schemering van de dag en nacht. Dan komt de plaat helemaal tot zijn recht.