Jim Croce - You Don't Mess Around with Jim (1972)

Een geweldig album van een ontzettend onderschatte artiest. Ik hoop dat Jim Croce in de toekomst wat bekender zal worden, zeker met dit album, want dit album is gewoon een pareltje!

Zeker de moeite waard om naar te luisteren een en al steengoede nummers!

4,5*!

Dit is gewoon zijn masterpiece. Goede songs met diepgang, heerlijke muziek. Deze man en deze plaat hebben zeker meer aandacht verdient

Inderdaad een prachtig album, Jim's stem lijkt wat op die van James Taylor en Cat Stevens/Yusuf Islam, en ook de muziek die hij maakte moet de liefhebbers van de twee genoemde artiesten zeer aanspreken.

Jammer genoeg door z'n vroege overlijden snel uit beeld verdwenen, maar de albums die hij maakte zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Het (her)ontdekken waard.

Het enige wat ik vroeger van hem kon was Time in a bottle.In 1998 heb ik de langspeelplaat op de kop getikt en het was meteen een grote hit in de collectie.Dagenlang werd er haast niets anders meer gedraaid. Die extreme populariteit woedde voort tot in 1999. Vandaag de dag heb ik Jim Croce op een uitgebreide dubbel cd ,de magie van elf jaar terug kan ik net niet terugvinden en dat gaat een halve ster schelen.Het is genieten geblazen met songs als Hey tomorrow,A long time ago,Box no.10,New York is not my home,Operator,Time and a bottle en ga zo maar door. Vier en een halve ster voor Jim Croce.

Ik heb onlangs weer een fijne stapel lp's van iemand gekregen en daar zat deze plaat ook tussen.
Wat een lekkere plaat zeg.
Topstuk is tot nu toe New York's Not My Home en ook Operator.
Mooie opname ook, fijne details vooral de gitaar erbij op links.

Zeer goed album en wat een warme stem had jim Croce toch!
Plaat draaien op een donkere winter avond en genieten!

Da's Maury Muehleisen ( hoop dat ik die naam nu eindelijk eens goed spel ) . Hij was een geweldige gitarist, zo'n jongen die de singer/songwriter aan alle kanten aanvult ( zowel met gitaar als met zang ) zonder ooit opdringerig op de voorgrond te treden. Als duo, bij optredens, waren ze een genot om naar te luisteren.

Wel raar dat de plaat eindigt met 'Which way are you going'. Mijn grijsgedraaide vinyl-exemplaar eindigde met Hey Tomorrow, met de onheilspellende laatste zin: " I'll have a new day, if she will have me...".
Op de schaarse video-beelden is te zien hoe ontzettend gemakkelijk Maury pakkende riffs uit zijn akoestische gitaar wist te toveren. En tweede stem zingen kon hij ook. Echt een steun en toeverlaat voor Jim Croce.
New York's Not My Home en Time In A Bottle zijn mijn favorieten. Veel songs van JC hebben naar mijn bescheiden mening te weinig emotionele diepgang, maar deze twee songs zijn uitstekend.

Jim Croce is voor mij weer zo'n artiest, alsook een Tim Hardin waar ik een of twee nummers echt van ken, maar waarschijnlijk ook een aantal zo onbewust kan herkennen, maar niet kan plaatsen. Time in a Bottle is van een eeuwige schoonheid. Croce heeft ook het unieke aspect om een bepaalde sfeer in zijn muziek te leggen, die mij doet verlangen naar die periode, ook al was ik toen nog wel erg jong. Anderen die dat ook bij mij bewerkstelligen zijn o.a.: Cat Stevens/James Taylor en Al Stewart. Mooie kleine liedjes, waar ook J.J Cale patent op leek te hebben. Ben heel nieuwsgierig naar ander werk van hem.

Nou, als je één plaat van Jim gehoord hebt, ken je de rest ook wel. Hij maakte prettige muziek maar ontwikkelde zich niet in een bepaalde richting.

Gekocht voor het prachtige "Time in a Bottle" en ik moet eerlijk toegeven dat dit de enige track van dit album is waar ik echt van onder de indruk ben. Afijn, de overige nummers zijn ook wel aardig, maar halen naar mijn mening niet het niveau van het eerder genoemde nummer.

Time in a Bottle is echt zo'n prachtig nummer!