Nick Waterhouse - Holly (2014)

Weer wat om in de gaten te houden

Eigenlijk is dit een beetje een tegenvaller..

Waterhouse doet het nog altijd lekker, maar nu wat meer op zijn gemak. Het vorige album was niet erg origineel, maar lag erg lekker in het gehoord; dat moet ook tellen.
Dit album klinkt eigenlijk het zelfde, maar dan onderuitgezakt. Nergens word je aangezet tot bewegen en klinkt het soms zelfs wat zeurderig.
De urgentie is een beetje uit de muziek (als dat al aanwezig was in deze muziek).

Onderuitgezakt klinkt wel erg negatief. Ik heb zijn vorige al een hele tijd niet beluisterd, maar naar mijn idee klonk die vooral meer beklemmend, broeieriger of zo. Dit lijkt wat minder zwaar, luchtiger. Gevoelsmatig misschien wel beter vind ik. Lekker!

Nick Waterhouse wist een goede indruk te maken toen hij zijn debuut Time’s All Gone in 2012 uitbracht. Hij wist een goede blend te vinden tussen soul, R&B en de betere rock ‘n roll. Blues was ook nooit ver weg bij de muziek van deze man. Het succes vraagt er natuurlijk om dat er een vervolg komt. Dat is er nu dan in de vorm van Holly. De dame op de voorkant van de hoes kan deze naam zo maar eens dragen. Eens kijken of de muziek ons ook kan verdragen.

Wat je sowieso van Nick Waterhouse kan verwachten is dat zijn goede stem altijd lekker in de nummers “hangt”. De vibe en sfeer van de nummers passen perfect samen met de zanglijnen waardoor deze als één geheel aanvoelen. Soms energiek, dan juist weer laidback. Het maakt niet uit, want Nick Waterhouse past er gewoon zijn stem bij aan. Dat is ook al goed te horen in het verschil tussen de opener High Tiding (relaxed) en de meer swingende opvolger This is a Game. Deze laatste swingt de pan uit en is gewoon een erg cool nummer. De rock ‘n roll (of is het rock ‘n blues?) is duidelijk te horen. Ook zo op It #3. Yeah, Rock ‘n Roll baby!
En zo gaat het wel goed door met de coole songs. Want als Waterhouse ergens goed in is, dan is het wel in het maken van coole songs. Let I Come Down karakteriseert zich met een cool pianootje. Luister maar, dan weet je meteen wat ik bedoel. Cool kan ook loom en relaxed betekenen. Dat bewijst hij wel met Sleepin’ Pills. Of wat dacht je van een cool terugkerende frase in Holly. “Bom, bom, bom.” Het zit allemaal gewoon erg goed in elkaar.
De kant de van bluesjazz horen we dan weer op Dead Room, daar waar Well It’s Fine juist weer de country kant op gaat. Aan variatie ook geen gebrek dus, maar altijd met de groove en zijn sterke stem als middelpunt.
Het coolste instrument aller tijden is wat mij betreft het Hammond orgel. Hoor maar eens wat een invloed het instrument heeft in de vibe van Ain’t There Something That Money Can’t Buy. Dit is tevens het meest soulvolle nummer van de plaat. Het album sluit dan al weer na tien songs af met Hands on the Clock. Een sterk en timide nummer.

Het album is, zoals jullie wellicht al verwachten, het best te omschrijven met cool. Het is een stuk vakmanschap van de bovenste plank. Een plank die Nick Waterhouse hier nergens mis slaat.