Wavestar - Out of Time (1997)

Het is mooi dat er van deze groep, die niet al te lang heeft bestaan, nog zo veel op de plank is blijven liggen. Hierdoor ontstaat er toch een beeld wat de groep eigenlijk wilde gaan maken. In dit geval Wavestar dus bestaande uit de heren John Dyson op gitaar en diverse electronische instrumenten en Dave Ward-Hund percussie en ook diverse electronische instrumenten. Wavestar viel snel uiteen, maar door tussenkomst van onder andere de Nederlander Ron Boots kon dit album dan toch op cd verschiijnen.

En daar ben ik bepaald niet rouwig om. Het album Out of Time bevat namelijk heerlijke electronische muziek die onderdeel had kunnen zijn van de Berlijnse School zoals dat heet. Tangerine Dream en Klaus Schulze worden onder andere tot die school gerekend. Al na de eerste paar tonen van Messiah zit ik in een wonderlijke wereld van fraaie electronische klanken. Deze mooie kosmische sfeer wordt het gehele album goed vastgehouden. De twaalf tracks zijn als het ware schilderijtjes waar het prettig is om na te kijken en er nog steeds iets in te ontdekken valt. Het ene moment spannend, dan wat speels of dan toch wijds en mysterieus.

En zo tikkend aan dit bericht merk ik nauwelijks de overgangen tussen de tracks. Wat ik wel hoor is een mooi verhaal van klanken die nergens opdringerig klinken. En als het wat up-tempo wordt begin ik te zweven. Goed het is wellicht nog niet 100 procent perfect. Wel is te horen dat de heren hun stinkende best hebben gedaan een album te maken met fijne electronische muziek. Als ik dan toch een puntje van kritiek heb is het over de afbeelding van de hoes. Die kookplaten hadden voor mij niet gehoeven. Daar had ik veel liever een mooie ster gezien wat dit album dubbel en dwars waard is. Maar ja, je kunt niet alles hebben.