Bernard Parmegiani - De Natura Sonorum (1978)

Spannende electroacoustische muziek. Ritmisch is het subtiel prikkelend terwijl geregeld drone passages onopvallend maar effectief op de achtergrond aanwezig zijn. Een fijne balans tussen drukkere en sluimerende geluiden is neergezet. Een paar stukken als Ondes Croisées doen mij aan rustige freejazz passages denken (in de jaren '70 improviseerde Bernard Parmegiani geregeld met Franse jazzmusici). Over het geheel een donkere plaat om de diepte mee in te duiken. Een geïnspireerd vooruitstrevend album. Verdient meer dan 1 stem.

Ik ben het met je eens dus ik verdubbel gelijk het aantal stemmen...mooi organisch klinkend album...

Goede zaak en ook een leuke persoonlijke top 10 waarvan ik de bovenste 4 nog niet heb gehoord.

Vooral mooi om deze in hoge kwaliteit te horen. Echt bijzonder wat hij in die tijd heeft neergezet, bijzonder gedetailleerd en vooruitstrevend. Overigens zijn Aphex Twin en Autechre hier grote liefhebbers van, voor liefhebbers daarvan die nog een diepe plaat willen horen is deze oa geschikt en in het algemeen voor liefhebbers van exploratieve elektronica. Blijft na wat meer albums luisteren de beste van Bernard Parmegiani, al is Chants Magnetiques bijvoorbeeld ook een fijne trip.