Primordial - A Journey's End (1998)

Uitstekend album van het Ierse Primordial.

Zeer prettig klinkende mix van doom en black, overgoten met een vleugje Ierse folk. A Journey's End klinkt als een brok donkere melancholie. De songs zijn vaak lang en afwisselend en het gitaarwerk is complex.

De zang is intens en emotioneel en er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van normale zang, die herinnerd aan deze van My Dying Bride.

Voorganger Imrana was van iets mindere kwaliteit. Nakomertje The Burning Season (EP) voldeed ook prima.

Primordial zou voor liefhebbers van bijvoorbeeld oude Katatonia, oude Anathema of van My Dying Bride absolut genietbaar moeten zijn. Sterke band.

Mysterieus gegroepeerde stenen in grimmige natuurlandschappen. Afgebrokkelde heiligdommen, in vervlogen tijden gebruikt om jonge maagden te offeren aan de wrede goden teneinde de toch al schamele oogsten niet voorgoed kapot te laten gaan aan dat vervloekte kruiende ijs. Zonder voeding lijkt de dappere strijd tegen de opmars van vreemde beschavingen die hun religieuze opvattingen trachten op te dringen aan de eens zo trotse volkeren van het Noorden al een verloren strijd te zijn. Maar ze bleven staan. Tot de laatste man.

Primordial nodigt uit om deelgenoot te zijn van dergelijke visioenen. A Journey's End is dan ook een prettig album om in te verdrinken. Maar Primordial was nog ernstig in ontwikkeling. Ook ik vind dat er met A Journey's End veel te veel werd gekeken naar My Dying Bride. Af en toe matcht de sporadische razernij niet met de stemmige folkpassages.

Niettemin weer Primordial mij heel aardig mee te slepen. Wat dat betreft hadden de Ieren al heel vroeg een goed concept liggen en hoe ze dit concept over moesten brengen. Dat er dan nog wat geschaafd kon worden aan de muziek is dan eigenlijk al niet meer relevant. Een onstuimig voorbijtrekkende ideeënparade als dit heeft ook zo zijn charmes. Graven Idol, Autumns Ablaze en het machtige Bitter Harvest zijn de ware parels die uit deze prille Primordialrelevatie opgedolven kunnen worden.

Het Ierse viertal Primordial komt drie jaar na hun debuut met de opvolger A Journey’s End. Drummer Derek MacAmhlaigh heeft ondertussen de band verlaten en is vervangen door Simon Ó Laoghaire. Met deze personeelswisseling zet de band een flinke stap in de richting van hun eigen geluid. Het karakteristieke deinende drumwerk van Ó Laoghaire past duidelijk beter bij de band dan dat van zijn voorganger en vormt een geweldig basis voor de muziek. De black metal van het debuut is op dit album nog maar zeer summier aanwezig en de folkinvloeden worden nu ook geraffineerder toegepast. De traditionele instrumenten nemen op een paar uitzonderingen na dan ook niet meer dan een bescheiden rol in. Het folk-gevoel komt meer naar voren in de akkoordenschema’s en melodielijnen van de (akoestische) gitaren; een door mij zeer gewaardeerde invalshoek van het genre. Hiernaast laat zanger Averill op het album zijn blackmetal geschreeuw minder vaak horen en gaat meer en meer voor de (soort van) cleane zang. Hij is duidelijk gegroeid en begint met zijn emotionele zanglijnen echt een meerwaarde te vormen voor de band. Qua geluid heeft Primordial nu al met hun tweede album zowat hun eigen unieke sound gedefinieerd, wat opzich al een prestatie van formaat is.

Het schrijven van de nummers gaat Primordial op dit tweede album alweer een stuk beter af dan op Imrama. De lengte van de nummers wordt verdubbeld, maar het aantal ideeën per nummer verschilt niet veel vergeleken het voorgaande album. Hierdoor krijgen de nummers meer tijd en ruimte om de verschillende ideeën uit te bouwen . Af en toe vliegt de band hierbij nog wel wat uit de bocht: De mooie intro van Bitter Harvest wordt maar op een magere manier opgevolgd door de rest van het nummer en met het ontspoorde Graven Idol, vol met matige overgangen en rare tempowisselingen, heeft het album een fikse valse start. Hiernaast staan gelukkig wel pareltjes als Autumn’s Blaze en A Journey’s End. Beide nummers lopen als een trein en vooral het titelnummer groeide dan ook uit tot de eerste echte klassieker van de band.

Al en met al laat de band hier een duidelijke groei zien. Het schort hier en daar nog wat aan de songwriting en de drie tussendoortjes voegen op Dark Song ook niet zoveel toe, maar verder lijkt de potentie van het debuut zich hier flink uit te betalen. Want naast alles draait het bij Primordial toch vooral op de geweldige sfeer die ze neer kunnen zetten en wat dat betreft slagen ze ook met verve. Een ruime 3,5*

Een grote sprong voorwaarts voor Primordial. Na het rammelende, bij vlagen charmante debuut, gaat A Journey's End er vol voor. De productie is een stuk beter en de songs steken goed in elkaar. Het is duidelijk dat Primordial hier nog niet op de top van z'n kunnen zit, maar het is wel goed. Mooi en oprecht gebracht. Alan Averill is nog niet op z'n best. Hij weet de emoties goed over te brengen, maar het zit regelmatig tegen het valse aan. Het vult het melancholische geluid goed aan. Op dit album hoor je al goed wat voor unieke band Primordial is. Dark Song en Journey's End zijn fenomenaal. Ze bouwen sterk op en door de afwisseling ga je van de ene na de andere climax.

Primordial is klaar om de grote sprong te maken. A Journey's End is een heel interessant album met enkele erg sterke songs. Het ruim tien minuten durende Bitter Harvest is daarom een beetje een afknapper van een afsluiter. Alan Averill beperkt zich weer tot matige screams en verder steekt de muziek simpel in elkaar. Toch zijn alle elementen die Primordial zo goed maken hier aanwezig. Inclusief de fantastische manier van gitaar spelen. Door Bitter Harvest net geen 4,5*, maar dat maakt dit album eigenlijk niet minder de moeite waard.



Tussenstand:
1. A Journey's End
2. Imrama

Wow, dit is een flinke stap vooruit in vergelijking met de chaos die Imrama heette. Buiten Bitter Harvest, waar ik echt de cleane zang mis, zijn de nummers stuk voor stuk goede, solide tracks, waarop vooral Alan Avril's melancholische zang de hoofdrol opeist. Bitter Harvest lijkt helaas teveel op de wat saaiere black metal van het debuut en mist de melancholie die tracks als Dark Song en Autumn's Ablaze wel hebben. Die Keltische folklore is namelijk het onderdeel dat de band zo'n eigen sound geeft.

Maar goed, Journey's End is een erg fijne plaat te noemen, waarop de oppervlakkige extreme metal plaats maakt voor een niet minder intense, maar vooral veel meer majestueuze en melancholische sound. Op naar Spirit The Earth Aflame!

Voorlopige tussenstand:
1. A Journey's End
2. Imrama