Blue Cheer - Outsideinside (1968)

je bent een band en je kunt geen noot spelen!

wat dan?

nou je ontwikkeld je eigen sound!

die je het beste kunt om schrijven als een soort stopzuigersound lolz
monetoom gebrom maar wel vreselijk heavy

het drijgende geluid van THE HUNTER

dit is een van de eerste hardrock platen

Muzikaal gezien is deze misschien beter dan z'n voorganger, maar deze mist de nodige 'echte power' die de eerste juist zo goed maakt. Tel daarbij op dat de nummers eigenlijk allemaal halverwege beginnen te vervelen.. Ach, ik vind 'oke' een aardige beschrijving voor dit album, gelukkig is de Blue Cheer sound nog wel aanwezig wat een hoop goedmaakt.

Ik vind dit album nu net een enorme power hebben, maak me zelfs nogal moe met het beluisteren ernaar, niks om op stil te zitten.
Iedereen zal een andere manier van muziek beleven hebben en dat is oké.
De nummers zijn ook heel herkenbaar, dus best nog goed gespeeld. Ik ben al half m'n leven of langer bezig met het zoeken naar heavy psych groepen van weleer of de retro van nu(het internet maakt dat tegenwoordig wel heel gemakkelijk) en qua rommelige sound valt dit heel goed mee. Ook een goed label natuurlijk met professionele productie wellicht.
Ik denk dat de meeste hard rock artiesten van het begin deze groep ook hoog in het vaandel zullen dragen qua inspiratiebron want de heavy rock passie is echt wel aanstekelijk.
Dit album is toch ook wel wat een bevestiging van hun 'kunnen'. Zelfs al is het maar 7 maanden na het eerste uitgebracht.
Ik kijk ook wel eens graag naar de laatste optredens van deze groep uit 2008, kort erna overleed Dickie Peterson. Hij had echt nog een rauwere stem tegen het einde aan, opmerkelijk.
Ook Paul Whaley, de drummer, had zo'n eigen stijl. Beetje de ruwe versie van Mitch Mitchell(Jimi Hendrix).
Altijd hippie hard rock gebleven, met zo'n acid fuzz gitaar sound.
Favoriete nummers zijn Feathers from Your Tree, Just a Little Bit en The Hunter.

Just a little bit, ik kende het van een single voordat ik dit album vond op een picture disc-lp. Wat kleurrijker en diverser dan z'n voorganger, maar bijna net zo indrukwekkend. Alleen de Stones-cover had voor mij niet gehoeven.