Herrek - A M (2013)

Herrek ontpopte zich afgelopen jaar als het nieuwste snoepje uit de Utrechtse Snowstar-stal. De eenmansband rondom de Groninger Gerrit van der Scheer maakte indruk met het persoonlijke debuutalbum Waktu Dulu, dat in het teken stond van zijn jeugdjaren met zijn ouders in het verre Indonesië. Dat was één trip, maar Herrek heeft er meerdere in petto. Zijn tweede trip verscheen op de valreep van 2013 en is nog wat minimaler en donkerder. Als het holst van de nacht, als AM.

AM dus. Het geadviseerde tijdstip om deze nieuwe Herrek-EP te beluisteren. Volgens eigen zeggen is AM gebaseerd op dromen in de stilte van de nacht en in de roes van rode wijn. Muzikaal gezien klinkt deze collectie van vijf liefjes nog wat onheilspellender dan het debuut. Met weinig middelen wordt er op AM een sterk staaltje gedoseerde slowcore ten gehore gebracht. Het begint direct bij het bloedjemooie 'Fading Waves'. Een klein, haast verstild indieliedje met een trage opbouw en de lage en diepe stem van van der Scheer. Een dromerig en mysterieus geluid dat je doet doorluisteren.

De aandacht wordt voor ruim negentien minuten vastgehouden. De kleine en minimale liedjes laten een bij vlagen intens geluid horen waarbij de kunst van het weglaten het meeste indruk maakt. Zo doet de hypnotiserende akoestische gitaar in 'Waking' een beetje aan José Gonzales denken en volgen er na een kleine minuut delicate strijkers. Het zorgt voor een soort trance. 'Waste' klinkt wat luchtiger en in 'Flood' domineert orgel. Opnieuw uiterst subtiel. Herrek bevestigd met AM dat hij de gave bezit om subtiele en toch veelzeggende liedjes te maken die je even naar een andere wereld lijken te brengen. Knap werk.

Van: Daans Muziek Blog