David Gates - Never Let Her Go (1975)

Op dit album hanteert Gates opnieuw de sandwich-methode: softe melodieuze zwijmelballads afgewisseld door iets te simpele rocknummers. In 'Light of My Life' hoor ik warempel All Along The Watchtower weerklinken.

Never Let Her Go is toch wel een erg fraai nummer. Part Time Love hoor ik ook graag. Oei, ik krijg vochtige oogjes, een traan rolt over m'n wang. Wat is het toch heerlijk als de vrouw van je dromen je in de steek laat. Liefdesverdriet is de bron van al het schone. Vergeet dat niet!

Kort album. Ik laat de rockers voor wat ze zijn en ga voor het sentiment. Gates weet wat zijn fans aan kunnen. Niet te veel van dit alles.

Laat ik hier nog even op terugkomen. De nieuwe uitgave van de Elektra-albums op het Britse Edsel-label brengt me opnieuw in aanraking met de geweldige productionele kwaliteiten van de Gates-albums. Beste nummer op dit album is dan ongetwijfeld Strangers. Intrigerende tekst en uitstekende compositie. Deze gaan we niet vergeten.

De tweede solo-LP van de voormalig leider van de groep Bread.
Om met een minpuntje te beginnen: Afgezien van Larry Knechtel worden er geen musici vermeld die meegewerkt hebben aan dit album. Ook online is daar maar weinig over te vinden.

Ik vind deze plaat iets minder dan zijn debuut-LP. Dat kon ook haast niet anders gezien het uitzonderlijk hoge niveau van dat album. Ook nu weer een goed gebalanceerde mix van ballads en stevige nummers in de stijl van Bread. Alles bij elkaar een dikke '4' waard.
Beste nummers volgens mij: "Never Let Her Go", "Playin' on my Guitar", "Greener Days" en het melancholieke "Strangers".

Dat klopt, wel wordt in het boekje bij de CD nog drummer Mike Botts met name genoemd. Maar we horen een complete band met orkest, dus de studiomuzikanten bleven in de anonimiteit.

Een niet onaardige plaat, al maakt hij minder indruk dan voorganger en solodebuut First (1973).
Gates blijft hier in het romantische idioom van Bread voortgaan, terwijl de tijd daarvoor misschien net voorbij was. Een recensent sprak dan ook van 'broodkruimels', restnummers van Bread.

Wat opvalt is de korte speelduur en het zou inderdaad zomaar kunnen dat we hier met Bread-bonustracks te maken hebben in plaats van een compleet nieuw album. Een album dat bovendien door Elektra nauwelijks van promotie werd voorzien.
Eerste en laatste nummer zijn het beste. David Gates maakte de vergissing misschien dat hij na zijn verrassende uitstapjes op First, nu weer gewoon meer van hetzelfde kon uitbrengen. Ondanks de misrekening toch degelijk vakwerk en de fraaie falsetzang van Gates, die wel wat met je doet.