David Gates - Falling in Love Again (1980)

De hoes zegt ons dat we hier geen rock van het meest vuige soort hoeven te verwachten. Het is soft met, geheel passend in het tijdsgewricht, een voorzichtig disco-deuntje. Ik ga het nog eens goed beluisteren. Kent iemand dit album? Eerlijk zeggen.

Het moet gezegd: hier gaat Gates voornamelijk op safe en valt daardoor tegen. Twee aardige nummers toch nog: het romantische Where Does the Lovin' Go en het betere, meer indringende 20th Century Man . Dit maatschapijkritische nummer reken ik dan weer tot de betere songs van Gates. Veel meer zit er op dit album niet in helaas. De inspiratie was op en de tijd voor de muziek van David Gates voorbij.

Een paar aardige nummers, maar meer ook niet.
David Gates begreep de tijd niet meer en was hier op zijn retour, helaas.

Dit is het vierde solo-album van de voormalig leider van de groep Bread. Het derde album
"Goodbye Girl" sla ik over, want dat bestaat voor het grootste deel uit nummers van eerdere LP's.
De plaat begint sterk met het stevige nummer "Can I Call You". Dat belooft veel goeds, ook al
door de aanwezigheid van zijn maatjes Larry Knechtel en Mike Botts. Helaas valt dat gaandeweg
nogal tegen. Gates heeft een aantal nummers opgenomen die zoet tot mierzoet genoemd mogen worden.
De balans van het album is lang niet zo goed en gevarieerd als op vorige LP's. Met uitzondering
van het al genoemde "Can I Call You", is er eigenlijk geen enkel nummer dat blijft 'hangen'.
Meer dan een magere '3' kan ik er helaas niet van maken.

Dit vind ik de minste van al zijn solo Elektra albums. Je kon in de jaren 80 die vinyl albums per stuk voor heel weinig aanschaffen, terwijl de Bread albums op vinyl rond de 20 guldens per stuk bleven.
Een paar jaar geleden heb ik van David Gates deze dubbelaar voor 20 Euries besteld, dus zijn Elektra albums tot en met 1980. Ze hebben er wel rekening mee gehouden dat je de helft van het album Goodbye Girl niet twee keer op CD krijgt.

Just a moment... - discogs.com