Keith Green - The Prodigal Son (1983)

Ik heb misschien een wat vreemde afwijking en dat is als ik gospel lp's uit de jaren 70/80 in de kringloop tegenkom ik deze vaak meeneem. Mede doordat ik ook kringlopen in de Bible Belt bezoek heb ik een vreemde , bijna obscure verzameling van deze periode, met mooie platen van bijvoorbeeld Parchment, maar ook verschrikkelijke Maranatha platen.
Mijn vreemde fascinatie voor deze gospel periode komt waarschijnlijk doordat ik een tijdje in dat evangelische wereldje heb gebivakkeerd, mede door mijn lieftallige vriendinnetje uit die tijd. Mijn keuze voor het volle evangelische gedachtegoed was vooral gevoed door mijn wereldse verliefdheid.
Aangezien veel muziek van de duivel was, moest ik toendertijd ook op zoek naar andere verantwoorde muziek, om mijn vriendinnetje ergens te behouden. Larry Norman, Jerusalem, The Resurrection Band, Andy Pratt, dat alles was goed te pruimen, maar zeker uit Amerika kwam ook zeer discutabele gospel muziek, wat ik ook soms aanschafte en me zelf wijs maakte dat dit best o.k. was (dus niet).
Pas geleden kwam ik dit album tegen, ik wist gelijk dat er iets was met Keith Green.
Maar het album wel meegenomen, en voor alle duidelijkheid, deze 'Prodigal Son' heeft niets te doen met Nick Cave. Hoewel hij ook steeds religieuzer werd.

Het verhaal achter Keith Green is triest. Keith Green was een reborn christen met redelijk fanatieke teksten.
De eerste platen laten door geen misverstand over bestaan. teksten die hij trouwens vaak schreef samen met vrouw lief Melody, met wie hij drie kinderen had. In 1982 slaat het noodlot toe, Keith Green verongelukt met twee van zijn kinderen in een vliegtuig crash, Melody blijft achter met één kind en 8 maanden later wordt nog een kind geboren.

Een jaar later brengt ze postuum dit album uit, met daarop een song die er kwalitatief uitspringt, namelijk de suite 'the prodigal son' . Keith Green is een begenadigd pianist en de bedoeling was dat 'the prodigal son' de start zou zijn van een soort musical of concept album. Dat is er nooit van gekomen.
Maar 'the prodigal son'met zijn 12 minuten is bijzonder goed, soms wat 'mark and clark' en 'john miles' achtig zonder dat het te pompeus wordt. Het verhaal van de verloren zoon wordt verteld door deze zoon zelf.
Het steekt duidelijk boven de rest uit. Keith Green lijkt ergens qua zang wat op Elton John, zonder dat niveau te halen. Natuurlijk als je de achtergrond weet van dit album, luister je er toch anders naar. Zelfde als met Jim Croce. Het blijft Amerikaanse gospel met een paar nummers die er positief uitspringen. Maar enkel 'the prodical son' is zo zeer de moeite voor het aanschaffen van het album waard.

En hoe is het afgelopen met mijn vriendinnetje ?
Dat is hem niet geworden, zoals ik ook al bij een andere plaat heb vermeld hier op Music Meter. Ze liet me achter , wat een evangeiische geloofscrisis tot gevolg had , waar ik achteraf toch blij mee ben en ze zorgde er mede onbewust voor dat ik mijn heil zocht in de no future new wave van Joy Division en Cure. Muzikaal in ieder geval interessanter en net zoals met een schommel, uiteindelijk kom je op een gegeven moment wel weer ergens in het midden uit.
Het kan verkeren !