Ange - Escale à Ch'tiland (2011)

Vorige maand besloot ik na lang beraad een concert van Ange op ruim vijf uur reizen aan me voorbij te laten gaan, wetend dat het onwaarschijnlijk is dat ze dichter in de buurt zullen komen.

Om mezelf maar eens in te wrijven wat ik ongetwijfeld gemist heb, heb ik net de bij dit album horende dvd gekeken en man, wat is Ange toch een geweldige liveband!

Onder de bezielende leiding van Christian Decamps is Ange al meer dan veertig jaar een van de vaandeldragers van de symfonische rock in Frankrijk, een genre dat daar nog meer een nichemarkt is dan hier. Het optreden op dit album had plaats op 19 maart 2010 in het Sébastopoltheater in Lille en was ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de band.

Ange is muzikaal traditioneler ingesteld dan die andere Franse grootheden, Magma, maar de optredens worden flink verlevendigd door de bijdrages van Caroline Crozat, die een nogal typische Franse clownesque stijl hanteert, maar tijdens de schaarse vocale bijdragen toont een mooie stem te hebben, enigszins lijkend op Edith Piaf. Ook zijn er humoristische intermezzo's zoals het eindigen van de eerste set toegiften met Frère Jacques of het zeemansachtige duet tussen Crozat en de zichzelf op accordeon begeleidende Decamps in Fou (dat op de cd-versie ontbreekt.)

Hoogtepunten blijven echter toch vooral de lang uitgesponnen Ange-klassiekers als Capitaine coeur de miel en Hymne à la vie, met eervole vermeldingen voor (eveneens klassiekers) Le cimetière des arlequins, Sur la trace de fées en de Brel-cover Ces gens là. Dat al deze nummers onderhand ook al minstens 35 jaar oud zijn, zegt ongetwijfeld iets over het afgenomen creatief vermogen van Decamps cs maar live staat de band nog immer zijn mannetje want dit album is bijna net zo goed als Tome VI uit 1977. En natuurlijk had ik er vorige maand bij moeten zijn, dat weet ik nu helemaal zeker.