Spread Eagle - Open to the Public (1993)

Heb deze cd vroeger vaak in de uitverkoopbakken zien liggen. Best zonde.
De sleazie streetmetal invloeden zijn een stuk minder dan op het debuut (behalve op king of the dogs). De songs hebben een meer "open" karakter, zoals dat heet. Of een volwassener geluid wordt het ook wel genoemd.
Zanger Ray West heeft die lekkere "sneer en shout" die een sleazrock zanger moet hebben.

Preacherman doet me wat denken aan Cinderella ttv hun heartbreak station
Rhythm machine is opzwepende groovy rocker
High Horses is mi de beste track en heeft een hypnotiserend sfeertje.

Fade away en Faith zjin twee obligate ballads.

Voor weinig geld te vinden

Heb hem ooit voor weinig gekocht (knaak), maar eigenlijk nog nooit gedraaid .
Zal dat dan nu toch maar eens gaan doen n.a.v. bovenstaand bericht .

Als opgroeiende puber keek ik elke maand reikhalzend uit naar een muziekmagazine dat het hardere genre een warm toedroeg.
Anders dan een tijdschrift dat zich met name richte op metal, bleek dit tijdschrift zich te richten op alle rockgenres. Een verademing voor mij, omdat het niet altijd metal was wat de klok sloeg in mijn slaapkamer.
Met enkele dagen voor mezelf stof ik die muziekmagazines weer eens af, al is het maar om oude muziek te kunnen (her)ontdekken.
Bij de eerste uitgave zat een sampler met een overzicht van diverse bands, Spread Eagle was er daar 1 van.
Voor zover ik mij kan herinneren bevatte dat schijfje het openingsnummer van Open to the Public.
We hebben het alweer over 33 jaar geleden maar wat is het muzikale landschap toch aan verandering onderhevig.
Open to the Public is spetterende bluesy hardrock en bivakkeert ergens tussen Guns N' Roses en Aerosmith in. Een fantastische productie en een zanger gemaakt voor dit genre maakt het plaatje af.
Echter in 93' bleek men dergelijke muziek - of je moest tot de grote jongens behoren met een efficient marketinglabel - niet meer aan de man te brengen.
Met de plaat is alleen niks mis.
De instrumenten zijn zoals destijds vaak het geval was, goed onderling van elkaar te onderscheiden en de jaren 70 zijn nooit ver weg.
Van het met blues doordrenkte Fade Away, het spetterende/venijnige King of the Dogs of het lekker ''groovende'' High Horses, het schijfje staat vol met lekkere songs.
Jammer het publiek nooit echt 'open' stond voor Open to the Public. Dit schijfje had een beter lot verdiend.