Vincent Delerm - Les Amants Parallèles (2013)

Vincent Delerm, een totaal onbekende artiest in Nederland, maar in de Franstalige landen heeft hij toch een bepaalde status opgebouwd. Als eerste is Vincent Delerm, komend uit een artistiek gezin, niet echt in een bepaald hokje te krijgen, hij doet zoveel naast het zingen, fotograferen, schilderen, acteur maar ook regisseur van films.
Dat laatste was ook altijd te zien bij optredens, dat waren nooit zomaar optredens, maar opgebouwd rondom bepaald thema met ook visuele aspecten. Een totaal gebeuren dus.
Dit 5e album wijkt wel wat af van de vorige vier. Bij de vorige was een bepaalde (zelf) spot altijd aanwezig, wat zwartgallige humor.
Misschien omdat hij wat ouder is geworden laat hij dat gedeelte weg en komt redelijk serieus over.
Voor mij behoort hij wel bij een groep Franse artiesten (vaak bij Tot du Tard label), die op een geheel eigen wijze het Franse chanson nieuwe impulsen geeft. Camille, Alexandre Varlet, Mathieu Boogaerts, Julian Bear en ook wil ik hier de al wel oudere Nederlandse chansonnier Dick Annegarn noemen. En er zijn er nog wel meer, die geheel op eigen wijze hun eigen muzikale weg gaan in de chanson wereld.

Gebleven op dit album is de zachte stem van Vincent Delerm, vaak half vertellend waarbij de stem laag is , de nummers kort, bijna heimelijk, het ritme langzaam en hypnotiserend, het geheel vloeit en onthult een fijnheid van details. Een recensent noemt hierbij de Nits-platen die ook een meester waren in korte nummers vol van fantastisch realisme. Wat wel heel specifiek is , de muzikale omlijsting. Enkel 3 piano's die allen anders zijn afgesteld zorgen voor een toch wel vreemde begeleiding, maar het past bijzonder bij deze plaat. Verantwoordelijk hiervoor is Clément Ducol die ook bij Camille voor hele speciale muzikale effecten zorgde.
De plaat is ergens vervreemdend, aan het eind van de korte plaat heb je meer twijfels dan zekerheden, Vincent laat veel ruimte over voor eigen interpretaties.
Zelf zegt Vincent dat dit ook komt door zijn werk als fotograaf : “Van deze manie om een ​​definitieve zin in mijn liedjes te brengen, ga ik steeds verder weg. Ik denk dat mijn werk op het gebied van fotografie daar enorm bij heeft geholpen, omdat je op een foto een moment vastlegt dat er het volgende moment totaal anders had kunnen zijn.”

Inhoudelijk wat lastiger te duiden, het gaat over het leven van een koppel. Daar gaat dit werk over, romantisch maar zonder uitbundigheid, literair maar zonder arrogantie, dat verschillende parallelle emoties vertegenwoordigt zonder een voorkeur te suggereren. Zelf zegt Vincent over het onderwerp van deze plaat “Met het uitbrengen van dit album wilde ik mensen tegen zichzelf kunnen zeggen dat het de moeite waard is om als koppel te leven, maar zonder het zalige idee dat een koppel iets geweldigs is. Alle gevoelens die in deze liedjes worden gesuggereerd, draaien daar omheen. Bovendien halen sommigen van de mensen die ze hebben gehoord er iets heel positiefs en optimistisch uit, terwijl anderen het heel moeilijk vinden. Het hangt allemaal af van waar ze zich in hun eigen leven bevinden, en dat is het ook".

Een prachtige cd, die iedere keer weer verrast, geleverd in een prachtige cd uitvoering met teksten en mooie foto's.
Deze artiest verdient echt meer aandacht ook in de niet Franstalige landen.