Loudness - The Law of Devil's Land (1983)

Een mens moet ambities hebben en het liefst haalbare anders veranderen ambities in frustraties. Dit album stond tot voor kort ook op mijn must-have-lijst en dan het liefst op de glorieuze geluidsdrager. Sinds gisteren heb ik deze ambitie vervuld, uitgave Megaton 0003 met papieren binnenhoes, geen teksten en raar maar waar geen vermelding van de tracklist op de achterzijde. Ik vermoed dat ik nog een inlegblad te kort heb maar dat kan mijn pret niet drukkken want dit is genieten geblazen. Het is een prachtig album met de ondertussen vertrouwde ingrediënten: krachtig en solide samenspel, een expressieve Japanse zanger en een gitarist met spetterende gitaarlijnen en -solo's. In the Mirror, The Law of Devil's Land en natuurlijk Speed blijven nog altijd even prachtig en krachtig. Minder nummer is wellicht Sleepless Nights en Mr. Yes man is inderdaad geniaal! En toen kwam mijn absolute favoriet ... Disillusion.

Ik ken best wel wat goede Japanse Heavy Metalbands uit de jaren 1980. Gargoyle, Rommel, Rosenfeld, Show-Ya en natuurlijk X Japan. Deze bands zijn allen geïnspireerd door een andere Japanse band die in Nederland bekender is dan het rijtje dat ik opsomde, maar waarvan ik vooralsnog weinig van gehoord heb, Loudness. Omdat The Law of Devil’s Land hoge waarderingen heeft gehad, lijkt het mij een goede instapper.

Loudness speelt, als ik het goed hoor, heavy metal in de puurste vorm. Vergelijkbaar met Saxon en de minder overdreven nummers van Iron Maiden. Een beetje Deep Purple is er ook nog wel in te horen. Wat mij in ieder geval goed bevalt aan deze plaat is de productie. Ieder instrument is goed te horen en heeft wel iets genietbaars te bieden. Vooral de riffs zijn genieten geblazen. Ja, eigenlijk zijn het helemaal niet zulke moeilijke akkoordenschema’s, maar ze worden bijzonder smakelijk opgediend. Met het gedwarrel op I Wish You Were Here kan ik me zeker vermaken.

De zang vind ik zelf wat minder. Niet vanwege het accent (ik luister voornamelijk naar Aziatische muziek en ben dus wel wat gewend), maar omdat ik pit mis. Minoru Niihara likt te mikken op een soort rauw stemgeluid, dat hij eigenlijk niet heeft. Roet in het eten gooien doet hij echter zeker niet. Ik kan goed begrijpen waarom veel bands een voorbeeld aan Loudness hebben genomen. Maar vooralsnog vind ik de snellere generatie die hierop volgde beter.