Hidde van Schie - The Mirror & the Razorblade (2013)

In de aanloop naar de tweede editie van PopUp 010 draai ik de EP's van Hidde van Schie nu regelmatig en ik merk dat ik er steeds meer in opga. Rustig kabbelende gitaarsongs blijken ineens steeds meer schoonheid prijs te geven d.m.v. kleine subtiele twists die je in eerste instantie niet eens zo enorm opvallen.
Deze EP heeft een aangename vibe. Bevalt me goed. benieuwd hoe dat live gaat uitpakken.

The Mirror & The Razorblade nam Van Schie op met behulp van de producer Simon Akkermans en drie gastmuzikanten. De productie is rauw en niet te opgepoetst, en Van Schie experimenteert met oude apparatuur. Desondanks drijft hij het experiment absoluut niet te ver door, waardoor we melancholieke luisterliedjes voorgeschoteld krijgen waarin elk geluidje een meerwaarde heeft.

Het mysterieuze en donkere Silent Wars & Broken Chords is één van mijn favorieten. De song grijpt je meteen bij de lurven en de spaarzame maar effectieve instrumentatie verhoogt het beklemmende gevoel nog wat. Na een kort instrumentaal intermezzo klaart de hemel weer op bij de titeltrack van de eerste cd. Instrumentaal dan toch want uit de tekst spreekt veel twijfel. Desondanks beseft Van Schie dat je niettemin best zoveel mogelijk uit het leven haalt. “We are alive and should be free whatever that means”. De knappe zanglijnen doen wat denken aan het werk van de Zweedse singer-songwriter The Tallest Man On Earth. Op de andere songs bezingt hij vaak de mooie en minder mooie aspecten van liefde. Zo is Grand Piano een onvervalste liefdesverklaring en beschrijft hij in You Are The Light zijn geliefde als reddingsboei, waarnaar hij teruggrijpt telkens hij worstelt met het leven. De opener van het album, All Of This, is dan weer een nostalgische terugblik op een jeugdliefde.

Ongelooflijk mooie muziek: mag best een groter publiek voor komen lijkt me zo.

Gisteren een klein optreden meegemaakt. Inderdaad deze artiest verdient een groter publiek. CD is zeer de moeite waard.