No-Man - Heaven Taste (1995)

Zeer fraai album. Volop triphop invloeden. Zo te zien aan het aantal stemmen nog een zeer onbekend album bij de "grote groep". Ik heb overigens wel een mooiere hoes dan deze maar het zal er mee te maken hebben dat ik de re-release versie heb.

Wat een verrassend mooi album
Heb nog nooit van Tim Bowness gehoord maar nu weet ik wel beter.
Prachtig.

dan had je vast ook nog nooit van No-Man gehoord want hij zingt toch elke plaat vol.

Heaven Taste is een van de meest bijzondere uitgaven uit de vroege geschiedenis van No-Man. Waar Flowermouth nog sterk leunde op melodie en songstructuur, richt deze plaat zich veel nadrukkelijker op sfeer en muzikale ontwikkeling. Tim Bowness en Steven Wilson creëren een wereld waarin details belangrijker zijn dan directe toegankelijkheid.

Long Day Fall en Babyship Blue zetten meteen de toon met hun dromerige en introspectieve karakter. Bleed behoort tot de sterkste momenten van het album en laat horen hoe ver de band bereid was buiten de gebruikelijke popvormen te treden. Road biedt vervolgens een kort rustpunt voordat het titelstuk begint.

Met een speelduur van ruim twintig minuten vormt het nummer Heaven Taste het middelpunt van de plaat. De compositie ontwikkelt zich geleidelijk en beweegt tussen ambient, artrock en filmische klanklandschappen zonder zich vast te leggen op één stijl. Uitermate sfeervol album!