Apneu - Hard Feelings (2014)

Ja hoor: daar is de eerste sterke Nederlandse release van 2014. De makers ervan noemen zich Apneu en hebben met Hard Feelings een verdomd lekker garagepopplaatje gemaakt. Met een luistertijd die voor de meeste bands gelijk zou staan aan een EPtje, jagen deze vier jonge Amsterdammers er doodleuk elf liedjes doorheen. Daarvan kunnen er een aantal in zijn geheel gespeeld worden in de befaamde minuut van de Wereld Draait Door en duurt er geen enkele langer dan 2:33 minuten. Hard Feelings kost je minder dan 20 minuten, maar wees wel gewaarschuwd: dit zijn negentien heel verleidelijke minuten.

Apneu, bestaande uit leden van Nederlandse underground-acts als Katadreuffe, Eva Braun en Boutros Bubba, maakt nonchalante rammelpop met geregeld energieke punkuitspattingen. Daarmee vulden ze al in 2011 een album (Boy Problems) en de gratis te downloaden EP uit 2012 (Ununbreak My Heart). Op Hard Feelings gaat de groep vrolijk door met het geven van een schop onder je kont, maar tussen het raggen door wordt er soms ook wat gas teruggenomen, zoals in 'Shopping Spree'. Dat is nieuw. Tussen neus en lippen door is er ook ruimte voor meligheid, zo zijn er songtitels met geestige titels als 'Downosaur' en 'Walkie Stalkie'. Apneu klinkt hierdoor fris en urgent.

De liedjes - die veelal over meisjes gaan - zijn louter pakkend en dikwijls ook dansbaar door snelle drums, dwingende baslijntjes en een handvol geweldige gitaarrifjes. Deze zijn onder andere te vinden in de coole albumopener 'Three Cool Chicks', het zalige 'Number One' en het al eerder uitgegeven 'White Castle'. Ook in lekker korte en springerige nummer als 'On Ice' (1:00) en 'Baterry Island' passeren vrolijke deuntjes in een rap tempo. 'XD' (1:24) wordt zelfs gekleurd door een aantal aanstekelijke koortjes. Het werkt nogal verslavend. Ondanks de korte tijdsduur klinkt Hard Feelings nergens afgeraffeld of saai. Toch springt één ander nummer met kop en schouder boven de rest uit: het langste en tevens titelnummer van de plaat, 'Hard Feelings' is niet minder dan geweldig. We willen het bijna een anthem noemen. Je leest het: Hard Feelings is een onweerstaanbaar puntig rammelplaatje zoals ze veel te weinig gemaakt worden in Nederland.

Van: Daans Muziek Blog

De reden waarom ik deze EP (het is toch een EP?) ging beluisteren, is de potsierlijke hoes. Die is intrigerend genoeg, op een vreemde manier. Dat gaat voor de muziek deels ook wel op, hoewel de romantiek makkelijk te doorprikken is.

Apneu bestaat uit leden wiens alter ego al de grondslag vormt van deze band; zo acteren zij hier onder pseudoniemen als Debilio Estevez en Ellen Degenerate. Potsierlijk, zoals eerder gezegd, een term die deze band wel past. Maar ze dragen 'm wel met stijl, dat moet je ze nageven.

'Hard Feelings' is gewoon een fijn plaatje, met korte, vaak snedige popsongs met een scheutje rammelrock (garagepop, noemt men dat) erin. Al wordt het gaspedaal ook wel 'ns (met het mooie, wat tragere 'Shopping Spree' als meest overtuigende bewijs) wat rust gegund.

Veel is er niet aan, maar Apneu slaagt er in iets minder dan 20 minuten toch in een bepaalde image te creëren, en om zomaar 'ns te beluisteren, is dit meer dan goed.

3 sterren

Iedereen kent vast de beelden wel. Lange weg, cabrio, paar vrienden en de ondergaande zon tegemoed rijden. Road trip! En daar hoort natuurlijk een muziekje bij. Vaak fijne niets-aan-de-hand muziek die heerlijk zomers klinkt. Tadaa... zie hier de beschrijving van Apneu.

En dan bedoel ik niet de slaap-ziekte apneu, maar de Amsterdamse band Apneu, die hun nieuwste album hebben uitgebracht op het Subroutine label. Maar laat je niet misleiden door de naam. Wat volgt is namelijk alles behalve slaapverwekkend. Het hele album duurt namelijk maar 20 minuten en daarin worden 11 onwijs catchy nummers er doorheen geramd. Allemaal vrolijk, allemaal ontzettend kort (2.34 minuten is het langste nummer. Bij Pink Floyd beginnen ze dan te denken of ze eens moeten beginnen met zingen) maar oh, oh, wat fijn allemaal. Rammelende gitaren, fijne samenzang en koortjes! Op een of andere manier wordt ik daar altijd blij van... 'ah, ah... ah, ah...' . Dat tovert meteen een glimlach op mijn gezicht.Trouwens complimenten om het album zo kort te houden. Na de 20 minuten wil ik eigenlijk meteen nog een keer! Liever zo, dan een album wat eigenlijk net te lang door blijft gaan en daardoor vervelend gaat worden.

Niets dan lof dus voor dit album. Misschien wel de ultieme road trip muziek. Niemand kan hier namelijk een hekel aan hebben. Het is vrolijk, up-tempo en gewoon ontzettend goed. Nu alleen nog op zoek naar een mooie Amerikaanse cabrio!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Niet echt een heel bijzonder plaatje. Het is kort, maar eigenlijk ook nietszeggend. Het rommelt een beetje aan en het is vast fijne muziek ergens op een podium op een festival. Het nodigt mij echter niet uit om dit plaatje nog vaker op te zetten.