Nathan Davis Quartet - Jazz Concert in a Benedictine Monastery (1972)

Met: Nathan Davis (tenor saxophone, soprano saxophone, flute), Mal Waldron (piano), Jimmy Woode (bass), Art Taylor (drums)

Wat een fantastische plaat! Van Davis kende ik Happy Girl en The Hip Walk. En dat zijn beide prima platen. Met de nadruk op prima... Het is niet veel meer dan dat. En ik weet nog wel dat ik iets meer verwachtte toen ik de line-up zag van die platen. Daar besloot ik mijn ontdekkingstocht bij deze artiest meteen maar te staken. Tot dat ik hem weer tegenkwam tijdens mijn maniakale reis om Waldron's discografie compleet te krijgen. Daar stond deze plaat ook tussen....

En wat ben ik aangenaam verrast. Dit is een totaal andere Davis dan op die eerder genoemde platen. Hij is duidelijk 4 jaar verder in de tijd. Dit is energieke postbop zoals ik het het liefst hoor: energiek en vol emotionele diepgang. Nooit heb ik Davis zo bezield horen spelen. Er is hier niet veel meer over van de keurige bopper in de Hank Mobley traditie. Hier heeft hij echt zijn eigen identiteit gevonden. Zijn tenor? Bluesy, hard en rauw. Zijn sopraan: heel soepel en bijna zangerig. En zelfs op dwarsfluit weet hij me te intrigeren (en op dat instrument heb ik het niet zo).

De composities zijn een prachtige afwisseling tussen hard en passievol en donker en melancholisch (dank u meneer Waldron). De plaat gaat van start met een stevige uptempo blues. Maar Song for Agnes daarna is ontzettend mooi. Davis' solo op sopraan is ontzettend mooi en Waldron's solo diep, duister en melancholisch zoals we hem kennen. Op Uschimaus speelt Davis dwarsfluit en meestal ben ik daar niet zo van. Maar hij speelt zo soepel en vooral de interactie die hij met Woode's bas heeft is heerlijk. En With This My Love is dan weer een heerlijke ballad in de traditie van Ben Webster. Een plaat met veel afwisseling dus en dat houdt je aandacht er wel bij!

Wat deze plaat vooral kenmerkt is dat elke muzikant op de toppen van zijn kunnen lijkt te zijn. Zoals gezegd: Davis heb ik nooit eerder zo goed horen spelen. Mal was rond deze tijd op een artistiek hoogtepunt. Hij klinkt volledig op zijn plaats in deze band en zijn interactie met Woode is heerlijk. Zijn solo's bewijzen stuk voor stuk weer voor mij dat hij één van mijn grote favorieten is. Maar vooral ook die Jimmy Woode: wat een fucking goede bassist is dat. Ik kende hem al van andere opnames met Mal. Heerlijk hoe hij danst om het thema. Duidelijk beïnvloed door Garrison en Workman. Hij mag zo in dat rijtje en dat is een heel mooi rijtje. Ten slotte wil ik zeker ook die goede oude Art Taylor niet vergeten. Want Taylor durfde de stap in deze tijd meerdere malen te maken om met wat spannendere artiesten te werken (zo ook met Frank Wright) en dat gaat hem heel erg goed af. Zijn snare werk op Uschimaus maakt het nummer tot wat het is.

Het grote nadeel van deze plaat is de geluidskwaliteit: die is niet al te best. Anderzijds heeft het ook weer zijn charme. Woode's bas klinkt piekfijn en het holle geluid van Taylor's drums geven de muziek nog wat meer dynamiek. Davis' tenor klinkt nog wat rauwer. Mal's piano is wel even te ver weg. Ik weet niet hoe het klooster eruit zag maar het klinkt als een kerk op de plaat. Tijd voor een mooie remaster dus, al weet ik niet hoe ver je dit kunt op poetsen? Maar nu blijft deze plaat onbeschikbaar voor zoveel mensen en dat is zonde. Ik heb em aangeschaft.... Laat ik het er op houden dat ik nooit eerder zoveel geld heb uitgegeven voor een plaat. Zegt een trotse bezitter van Mal Waldron's Spanish Bitch.

Maar blij verrast ben ik zeker. Ik had zeker niet verwacht dat het een slechte plaat was maar zo goed? Misschien laat ik me teveel leiden door de waarde van de plaat zelf. Ik laat het nog even bezinken. Voor nu 5 sterren, maar lager dan 4,5 wordt het sowieso niet.

Komt dat niet omdat het live is opgenomen in een Benedictijnenklooster??

Goed verhaal weer trouwens, Soledad. Ik ga 'm zeker eens opzoeken. Wat niet wil zeggen dat ik m ga kopen... Wat n prijzen...