Nuclear Assault - Out of Order (1991)

Stop Wait Think is nog wel een lekkere uptempo beuker. De rest kan helaas niet tippen aan het ouwe werk. 2,5 ster

Deze verdient toch makkelijk 3,5* hoor. Absoluut niet meer of minder. Game Over en Handle With Care zijn van ongekend niveau, dus die zijn niet bij te benen, maar voor de rest is dit toch een hele goeie cross-over/thrasher. 5 geweldige nummers Too Young to Die, Preaching to the Deaf, Stop Wait Thik, Quocustodiat, Save the Planet en 6 gewoon lekkere nummers, nergens wordt het hier slecht.
Die solo bij Save the Planet vanaf 5:08 is trouwens meesterlijk. Is dat een gitaarsynth of een synthesizer?

Afgezien van Stop Wait Think is er weinig te beleven op dit album. Het lijkt wel of de band alles net wat langzamer en minder scherp op de CD hebben gezet. Ook zijn er neigingen de blinde thrash iets genuanceerder te maken, maar dat werkt niet voor een band die het van de tomeloze energie moet hebben.

De fut was er een beetje uit. Dan Lilker verliet spoedig de band om Brutal Truth te formeren ( en had tijd voor een S.O.D. reünie.) Lilker gaf hier in Hypocrisy aan welke muzikale koers zijn voorkeur genoot. Helaas komt dat in Hypocrisy maar matig uit de verf. Ook de produktie komt bij vlagen rommelig over; tegenvallend drumgeluid in opener Sign in Blood verwacht je niet meer in dit stadium van de band. Tekstueel lijkt de band ook wat uitgeblust. Weinig interessante thema's. Van de eerste helft van de plaat is Stop Wait Think de enige uitschieter, maar zo slecht zijn de andere songs nog niet. Het zevende nummer, Doctor Butcher, is maar een saai nummer van Anthony Bramante. Quocustodiat is nog wel goed maar daarna klapt het in. Persoonlijk zit ik niet te wachten op een instrumentaal nummer van dik zes minuten van deze band en ditmaal is de cover matig. Opvolger Something Wicked is sterker.

Jammer na het sterke Handle With Care (meesterlijk album) is de fut eruit. Lijkt soms wel of ik na Tesla zit te luisteren

Nummers duren ook veel te lang, na 3 minuten ben je er wel flauw van en is het tijd voor de skipknop.

Heb dit album sinds héél lang weer eens in de speler zitten. Prima album moet ik zeggen. Geen topper of klassieker maar toch heel behoorlijk. De band ontwikkelt zich en blijft niet hangen in wat ze al gedaan hadden. Ik snap het commentaar hierboven niet zo goed eerlijk gezegd. De band klinkt bij vlagen nog net zo gejaagd en opgefokt als op de eerdere albums maar schuwt tegelijkertijd wat nieuwe invalshoeken niet. Het gas gaat er niet overal vol op. Maar dat stoort mij geenszins. Er is meer balans in de nummers onderling. Enkel de totaal overbodige cover van The Sweet is echt een minpunt.

Deze vierde plaat begint nog best ok, knalt redelijk lekker. Duidelijk merkbaar dat ze ook wat ouder worden en de zang is hier wat zwaarder. Wel allemaal wat minder dan de vorige. Maar al snel verliezen ze wat kracht, energie en creativiteit. Ze klinken hier over het algemeen wat uitgeblust, de fut is er wel uit en het is allemaal wat wisselvalliger dan op de vorige.

Er zit nog wel wat genietbaars op het album, verschillende nummers knallen nog wel lekker. Maar nergens halen ze het niveau van de vorige platen. Dat het dan ook nog eens hun langste plaat is helpt niet echt mee. Het is een prima plaat om langs te horen komen, maar hun betere werk ligt toch echt in de jaren 80. Ook verdwijnt hier de Thrash toch langzaam, waarbij ze net zoals veel concullega's toch voor een wat toegankelijker geluid gaan.

*Save the Planet is wel een heerlijk nummer trouwens. Kan makkelijk bij hun betere werk staan.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order