Kalle Mattson - Someday, the Moon Will Be Gold (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalle Mattson - Someday, The Moon Will Be Gold - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor minder bekend of zelfs miskend talent in het rootssegment reizen we deze week af naar het hoge noorden. Kalle Wainio is afkomstig uit het Canadese Sault Ste. Marie, maar opereert al een aantal jaren vanuit Ottawa. Vanuit de Canadese hoofdstad maakt hij al een aantal jaren platen onder de naam Kalle Mattson, maar deze zijn we eerlijk gezegd allemaal ontgaan. Zijn laatste plaat, Someday, The Moon Will Be Gold is me zeker niet ontgaan. Nadat ik hooguit een minuut van de plaat had gehoord, wist ik dat dit zo’n zeldzame plaat is waarvoor een BLOG als de krenten uit de pop bestaat. Someday, The Moon Will Be Gold opent groots en meeslepend en klinkt alsof Springsteen en zijn E-Street band de Mariachi trompetten van Calexico hebben ingehuurd. An American Dream is zo’n song waar je onmiddellijk verliefd op wordt, maar Kalle Mattson weet ook direct te verrassen door moeiteloos te schakelen tussen bombast en intimiteit en overtuigt bovendien met een stem die in het begin op van alles, maar uiteindelijk op niets lijkt. Na zo’n geweldige openingstrack kan de rest van de plaat eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar dit gaat niet op voor Someday, The Moon Will Be Gold. Na de grootse opener keert Kalle Mattson terug met een uiterst ingetogen folksong die imponeert, ruimschoots voordat de fraaie gitaarlijnen en de intense zang gezelschap krijgen van blazers (trompet en de fameuze flügelhorn) en andere instrumenten. Ook in de tracks die volgen combineert Kalle Mattson ingetogen songs met een fascinerende en vrijwel zonder uitzondering wonderschone instrumentatie. Hierin kunnen de opvallende blazers een hoofdrol opeisen, maar Someday, The Moon Will Be Gold valt ook op door bijna hypnotiserend drumwerk (dat doet denken aan de platen en producties van Daniel Lanois) en door bijzonder fraai gitaarwerk dat varieert van sober en ingetogen tot vol en uitbundig. Door de hele bijzondere instrumentatie en het gemak waarmee Kalle Mattson schakelt tussen genres, is Someday, The Moon Will Be Gold geen typische rootsplaat. In een aantal tracks doet de muziek van de Canadees nadrukkelijk denken aan een band als Beirut, maar Kalle Mattson is ook niet vies van pure powerpop of stevige rock en schuurt vanwege de dynamiek en de experimenten ook tegen een band als Wilco aan, terwijl de songs waarin de wolkeloze blauwe lucht domineert juist weer wat hebben van Fleet Foxes. Someday, The Moon Will Be Gold volgt op het overlijden van de moeder van Kalle Mattson, waardoor de plaat een melancholische ondertoon heeft. Desondanks word ik iedere keer weer heel vrolijk van een plaat die eigenlijk alleen maar beter wordt. Het blijft tot dusver redelijk stil rond Kalle Mattson, maar een ieder die naar Someday, The Moon Will Be Gold luistert, kan alleen maar concluderen dat we hier te maken hebben met een groot talent en een plaat van een bijna zeldzame kwaliteit en schoonheid. Erwin Zijleman

Een prima album van Kalle Matson. Maar verrassen kan het ook weer niet. Kenmerkend aan de nummers zijn de zorgvuldige opbouw van de nummers en de kalme stem van Kalle. Het tweetal Eyes Speak en The Moon is Gold vormt halverwege het hoogtepunt van het album.

Een plaat die overal goede recensies heeft. Een plaat die ook wel verrassend is van deze nog jonge Canadees. Het is een verwerkingsplaat. 5 jaar eerder is de moeder van de toen 16 jarige Kalle (hij heet eigenlijk anders) overleden en daarna zijn oma. In het huis van zijn oma heeft hij de inspiratie opgedaan om toch iets te doen om de pijn en verlies te verwerken. Nu is het geen droevig melancholisch album, eerder hoopvol. Verder is de muzikale omlijsting bijzonder van deze plaat. Kalle zit duidelijk in de roots/folk rock hoek, maar gaat daar redelijk vrij mee om. Vergelijkingen zijn er volop. Van Lou Reeds tot new wave invloeden. Maar zeker door de blaasinstrumenten wordt ook Calexico genoemd. Het is prettig om deze plaat te beluisteren, maar je moet wel tegen de stem van Kalle bestand zijn, Het is wel apart en eigenlijk moeilijk met een andere artiest te vergelijken. In 2018 moet een nieuwe cd zijn uitgekomen, maar daar zie ik geen commentaar bij en er is ook niet opgestemd. Mooi afwisselend album zo aan het eind van de zomer.