S.O.D. - Speak English or Die (1985)

Daar kan ik mij alleen maar bij aansluiten. Wat een geweldig drumwerk van Charlie Benante. Je hoort er niet zoveel over, maar ik vind het één van de beste metaldrummers die er rondloopt. Misschien wel beter dan Lombardo en Hoglan.

Benante is strakker, ben ik niet zo bang voor om dat te zeggen. Maar die andere drummers die je noemt Edwynn zijn voor mij ook goden! Tja, de Speak English or Die-lp...gewoon aan alle kanten helemaal raak! Kan niet beter! Nummers blijven ook enorm in je kop hangen...én je krijgt er enorm goede zin van. Wat een uitlaatklep zeg...heerlijk! Nog steeds! Moshen maar!

Een uiterst vermakelijk energiebommetje, dit Speak English or Die. Bijtende teksten, nummers die bijna zonder uitzondering al voorbij zijn voordat ze eigenlijk zijn begonnen. Veel luister ik niet naar dit album. Ik moet ervoor in de stemming zijn. Zie dit album vooral als een grote grap, goed uitgevoerd, niet te lang, hoewel het na Fist Banging Mania wel erg snel gaat. Daar hadden wat mij betreft een of twee nummers geschrapt mogen worden.

Vier stterren voor de wereldverbeteraars van S.O.D.

4.0*

De titel van de plaat was in elk geval géén grap...

Verhoogd naar 5 sterren (vreemd dat dat nodig was.. ), want dit is een van m'n eerste metal-albums (nog origineel op LP uit '85). Anthrax had tijdens de opnames van 'Spreading the disease' nog 3 opnamedagen over. Scott Ian heeft toen samen met Benante, ex-bassist Lilker en roadie Milano dit album geschreven en opgenomen. Wat begon als grap eindigde in het bijna overtreffen van het succes van Anthrax zelf. Ze werden inderdaad destijds al regelmatig voor racistisch en zelfs fascistisch uitgemaakt, wat ikzelf vreemd vind, gezien de teksten van Anthrax en het feit dat ze zelf voor een deel uit (recente nakomelingen van) immigranten bestaan.

Zoals elke Amerikaan...

Nee, racistisch niet. Ze zingen zelfs: United Forces stand for all strong and fair. Black, white and yellow and red. Maar Speak English Or Die roepen op een continent waar dat oorspronkelijk niet de taal is en afgeven op mensen die met de boot aan land komen, terwijl je er zelf uiteindelijk ook zo gekomen bent, vraagt natuurlijk wel wat kritiek.

De ophef was groter toen Billy Milano onder de M.O.D. vlag met dingen als Aren't You Hungry verder ging met de hersenspinsels van Sargent D. Van S.O.D. werd de ironie en het sarcasme wel begrepen maar van M.O.D. weer wat minder. In die zin was het volgens mij niet zo dat S.O.D. als racistisch werd bestempeld.

"Diamonds and Rust" wat een prachtige compositie

..is al wel een tijd geleden dat dit gepost is maar ik moet er even op inhaken.
Charlie Benante is een geweldige drummer en dat niet alleen,
de meeste gitaarrifs van Anthrax zijn ook van zijn hand, geniale muzikant kan ik wel zeggen.

en voor een groot deel verantwoordelijk voor de muziek.

Een geweldige plaat van deze corssover band. Eigenlijk klopt alles, speltechnisch, plezier, speeltijd. Heerlijk!

Heeeeeerlijk RUIG

Wat een rifforama. Snel, compact, to the point, humorvol (hoewel niet altijd begrepen), prima dit.

Ja lekker plaatje hoor. Top muzikanten die bij elkaar komen om geinige nummertjes in een hoog tempo op het publiek af te vuren. En ja, de teksten zijn soms een beetje bekrompen, maar de aanwezigheid van Charlie en Scott relativeert heel veel. Strak, snel, kortom genieten!
En met Identity vind ik dat ze een absolute kraker hebben. Simpel, maar erg doeltreffend. En dat voor een bonustrack!

Gewoon een leuk album van Anthrax gitarist Scott Ian en superdrummer Charlie Benante, Nucleair Assault basser Dan Lilker en brulboei Billy Milano. Anno 2022 zou dit helaas niet meer uitgebracht kunnen worden zonder controverse. Dat zegt toch iets over de vertrutting van onze maatschappij.

Heb opeens zin in een glas melk!

Die controverse was er 37 jaar terug (uiteraard) ook al.

Niks mis met 'zin hebben'. Maar feit is dat daarvoor koeien een paar jaar opgesloten zitten; dat ze hun kalf drie dagen na de geboorte nooit meer terugzien; en dat ze na een jaar of 6 of 7 gedood worden wegens niet meer productief.
De strijd tegen de slavernij werd een jaar of 200 geleden ook vertrutting genoemd.

SOD nam een duidelijk politiek standpunt in; maar in die scene zat nu eenmaal een grote groep mensen met een eerder anarchistische inslag.

Ok, nu is het tijd voor bier.

Beste Boenga, na uw reactie met enige verbazing te hebben gelezen bekijk ik even uw profiel en na de www.etcetera te hebben gezien voel ik verder geen behoefte te reageren. Op deze site gaat het om muziek.

Inderdaad. Opmerkingen als 'de vertrutting van de maatschappij' horen hier dus eigenlijk niet thuis.

En de koffie wordt koud. Voel toch even de behoefte om te vertellen dat S.O.D. een gelegenheidsdingetje was waar de thrash en hardcorewerele elkaar ontmoetten. Dat hele duidelijke politieke zit er volgens mij niet zo in. Billy Milano kan er nog wel eens scherp invliegen maar bij Scott Ian en Charlie Benante zit dat politieke er niet echt. Overigens kreeg Milano alles over zoch heen omdat hij Sargent D. liet voortleven in M.O.D. maar toen werd het relativerende karakter iets minder begrepen. Dat had ik al eens gezegd trouwens.
Muzikaal ramde dit er wel overheen trouwens en zette het een aardige standaard neer voor wat we heden ten dage crossover noemen. Vaak nagedaan maar nooit geëvenaard. Nog altijd is het een standaard voor acts als Municipal Waste en aanverwanten.
En dat voor een gelegenheidsformatie dat in de tijd die over was gebleven bij het opnemen van Spreading The Disease dit even in elkaar zette.

Overigens schreef Ian dat hij op deze manier mooi in het reine heeft kunnen komen met Dan Lilker die tegen zijn zin uit Anthrax is gezet.

Nu ken ik deze plaat niet zo heel goed, maar Spazztic Blurr - Spazztic Blurr (1988) zal deze niet aan kunnen tippen, op alle vlakken. Mucky Pup - Can't You Take a Joke? (1988), ook niets minder dan deze. Toevallig was ik gister begonnen aan (en ga ik nu verder met) Soothsayer - Have a Good Time (1989), ook in dit straatje en zeer tof. Deze zal ik er straks dan maar es achteraan gooien.

Ondertussen voel ik me slecht over het vermoorden (zeg maar vermorzelen) van diverse mieren die maar bleven opduiken bij het schoonmaken van de sla voor het avondeten. Doorgaans ben ik degene die vlinders en lieveheersbeestjes uit penibele situaties redt...

Nou, er mag ook best wat gevonden worden van teksten hoor. En zo wordt er regelmatig kritiek geuit op bepaalde hoezen en bandnamen, mag ook iedereen een mening over hebben. Helaas versta ik (ben 'm aan het luisteren) er weer es weinig van, dus ik zal de lyrics nog es opzoeken.

Muziek is dik in orde, maar de genoemde platen tipt dit vooralsnog niet aan.

Zoals ik eerder al eens schreef, heeft Billy Milano in de diverse bladen meermaals verzuurd gereageerd dat hij voor racist werd versleten omdat hij met Aren't You Hungry? kwam en dat Scott Ian gewoon wegkwam met dingen als Fuck The Middle East (nog steeds een briljant actuele titel, maar goed). Kennelijk was de grap bij S.O.D. wat duidelijker dan bij M.O.D. en zal Milano voor altijd moeten slikken dat Ian het allemaal wat luchtiger kon brengen dan hij.

Billy was toch altijd een soort Ted Nugent in interviews.

De muziek werd tegelijkertijd opgenomen met Spreading The Disease. Het was voor Ian en Benante een soort geste aan Dan Lilker die ze ten tijde van Fistful Of Metal uit Anthrax hebben gezet omdat Neil Turbin er niet mee door één deur kon. Ian zou daar altijd spijt van hebben gehouden.
Dit schreef Ian in zijn autobiografie I'm The Man. Eéń van de leukste metalautobiografieën die ik ooit gelezen heb.

De ene heeft meer krediet dan de andere. Dee Snyder moest zich in de jaren tachtig verantwoorden voor de tekst in het nummer We're not gonna take it terwijl dat wel wat onschuldiger is dan dat je word uitgemaakt voor racist. Billy was toch een soort Ted Nugent in interviews, ik ken er nog 2 : Alain Jourgensen van Ministry en Bob Forrest van Thelonious Monster zijn ook niet vies van dergelijke uitspraken. Dat het album tegelijkertijd werd opgenomen met Spreading The Disease bewijst maar weer eens dat Anthrax meer in hun mars hebben toen al destijds. Spreading The Disease is 1 van de vele parels van de jaren '80 en naar mijn mening het beste album van Anthrax in de jaren '80. En over Charlie Benante ben ik met je eens een onderschatte drummer die moet op boksen tegen de grote namen. Benante is overigens niet de enige er zijn wel meerdere drummers die dezelfde status hebben. Wist niet dat Dan Lilker de eerste bassist was van Anthrax. Ik heb altijd gedacht dat de prettig gestoorde Frank Bello de eerste bassist is van Anthrax. En tot slot over Speak English Or Die, je kan er veel dingen bij bedenken bij de titel en bij de teksten. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat je tegenwoordig zo'n album niet meer kan maken. Ik vind het jammer dat het bij dit ene album is gebleven. En Speak English Or Die behoort ook tot de parels van de jaren '80, mogelijk dat ik na een volgende luisterbeurt het cijfer verhoog.

Maak je niet druk. In coronatijd maakten ze nog Speak Spanish Or Die met Mike Patton.

linkje om op te klikk0n



Ben je Bigger Than The Devil uit 1999 dan vergeten?

Lang niet zo goed als deze, maar toch.