Def Leppard - The Def Leppard E.P. (1979)

Hier begon het dus allemaal mee. Def Leppard bestond net één jaar en zou, twee jaar na deze EP, getekend worden door Polygram, waarna in 1980 het debuut On Through the Night uitkwam.

Op The Def Leppard EP hoor je al een beetje de sound waarmee deze Britse band later zou doorbreken. Een song als Ride into the Sun is echter een stuk heaviër dan de bekende hits. Overigens is dit nummer (trouwens één van mijn favorieten) bewerkt en in nieuwe vorm verschenen op de verzameling B-kantjes en rariteiten Retro-Active.

Je hoort op The Def Leppard EP een jonge, gretige band aan het werk. Drummer Rick Allen was pas 14 en het oudste bandlid, zanger Joe Elliott, nog maar net 18. Vreemd trouwens dat de band ervoor koos om het uitstekende Ride into the Sun niet op On Through the Night vast te leggen. De andere twee songs staan er daarentegen wel op.

Overture is een vrij complex nummer, dat bestaat uit verschillende lagen. Getcha Rocks Off is wat 'losser', een meezingbaar nummer met een catchy refrein.

Ik kan alles van Def Leppard t/m eind jaren 80 best wel waarderen. Op latere albums klinkt hun muziek steeds softer, te vergelijken met REO Speedwagon's latere werk. Drummer Rick Allen was in de tijd van deze e.p. nog niet die eenarmige bandiet van de klassieker 'Hysteria'.

Zonder deze site zou ik waarschijnlijk nooit van het bestaan van deze EP hebben geweten. Collega DutchViking heeft prima de achtergronden van deze plaat geschetst. Ride Into The Sun is een prima nummer, inderdaad vreemd dat deze ook niet op het debuutalbum terechtkwam. Het geluid is lekker direct zonder die latere overdaad van koortjes. Def Leppard kan ik heel goed naar waarde schatten tot en met Pyromania / Hysteria, nadien is mijn interesse afgezwakt, ik moet eens die latere albums nog eens beluisteren…

Als ik het met nog goed herinner, werd Def Leppard snel door hun landgenoten afgebrand als niet NWoBHM genoeg, eerder te Amerikaans klinkend. Later werd inderdaad duidelijk waar hun prioriteiten lagen en ze hebben er goed hun boterham (met kaviaar) mee verdiend.

Dit is echter de vroege Def Leppard met spontane songs, lekkere gitaren en ongedwongen songs. Hier zijn het nog jonkies die even aan het venster mogen komen piepen en ze doen het goed. Dit is een toffe en korte EP. Ken je enkel maar de latere uiterst succesvolle Def Leppard, dan zou je dit misschien zelfs niet herkennen.