Stonehawk - The Point of Few (2013)

Zoals zoveel rock- en metalbands begon het Sneker Stonehawk als coverband. Maar de beschikbaarheid van andermans repertoire stond het verlangen om zelf te componeren niet in de weg. Drie jaar geleden versterkten gitaristen Tom Wiegersma en Henning van der Zee de band, die verder bestaat uit frontman Lennart Wardekker , bassist Simon Venema en drummer Albert de Vries. Inspiratie wordt uit de metal van begin jaren negentig gehaald, waarbij de naam Pantera zich geregeld opdringt. De macho brulstem van Wardekker is net een graadje minder vervormt dan die van zijn grommende collega's en ritmisch is de muziek strak, maar swingend. In 2011 verscheen een EP, Vex, en die heeft nu een vervolg gekregen. The Point of Few is opnieuw een korte cd geworden, met vijf dampende metalsongs. Vanaf opener Burn the Book is te horen dat Stonehawk iets soepeler is gaan spelen en ook het totale groepsgeluid beter op elkaar afgestemd. Zeker de zang zit beter in de mix. Over krachtig voortmeppende drums trekken Wiegersma en van der Zee een imposante gitaarmuur op. Sanctuary laat meer de zwierende kant van de band horen, waarbij weer opvalt hoe levendig en smeuïg de gitaren klinken. Ook de overige drie composities hikken, piepen en dreunen effectief tot de kern door. In de refreinen past Wardekker meer melodie toe. In slotnummer Cracked Mirror Man reflecteert hij 'I'm taking back the man that I used to be / because I don't like the man I see in front of me.' Wie de cd door laat spelen, hoort na een aantal minuten stilte nog een akoestisch reggaeliedje opborrelen. Een grap, die toch laat horen dat Stonehawk niet doof is voor iets meer avontuurlijke, lees: verrassende, invloeden. Een goed teken, want hoe imposant The Point of Few ook is, het klinkt ook een tikje te vertrouwd om echt te verpletteren.