Painted Palms - Forever (2014)

Een debuut is altijd spannend. Wordt het opgepakt, is het een instant succes of wordt het de komende jaren ploeteren voor enige vorm van erkenning? Sommige bands zijn echter zo vernieuwend, dat succes geen issue is. Denk bijvoorbeeld aan de Velvet Underground. Een bekende uitspraak: niemand kocht het eerste album, maar de paar mensen die het wel deden begonnen een eigen band. Dan ben je een pionier, een voorloper in een nieuw genre.

Helaas niets van dat alles bij dit debuut van de Painted Palms. Deze muziek gaat onze visie op de muziek-industrie niet veranderen. Pop-liedjes met een jaren 60 gevoel, die af en toe een beetje aan de Beta Band doen denken. Je kan het slechter treffen. Maar mits goed uitgevoerd kan daar weinig mis aan gaan. En hier is de uitvoering over het algemeen best aardig. De meeste nummers zijn fijn om naar te luisteren, hoewel de afwisseling over het hele album wel iets groter had kunnen zijn. Ook mis ik nog een echte uitschieter naar boven die het geheel boven de middelmaat weet uit te trekken. Naar het einde van het album toe zorgt het gebrek aan afwisseling voor een beetje een overkill aan blije 60's pop. Ondanks de lengte van 40 minuten lijkt het album hierdoor te lang te duren. Nooit een echt goed teken.

Al met al dus een aardig debuut dat eigenlijk te lang is. Meer afwisseling in de nummers, meer durf, meer experimenteer-drift en dan op naar het tweede album. Voor nu zeker geen slechte poging, maar zoals eerder gezegd: dit album laat de wereld niet stilstaan.

Dit album is overgenomen van mijn blog: Pat-sounds