Charlie Haden / Carla Bley - The Ballad of the Fallen (1983)

Sjonge, ben ik even blij dat ik deze langspeler heb leren kennen

In eerste instantie dacht ik: "ha, ingetogen fanfaremuziek". Maar als je luistert naar de opbouw van het titelnummer, nou - dan heb ik een "uh? en ik dacht te weten dat ik wist wat interessante muziek was". En ik snap steeds beter waarom blabla zich hier in de luwte verschuilt

Nou, ik weet niet of andere MuM-gebruikers met het probleem bekend zijn: hoe omschrijf je muziek waar grandioos gemusiceerd wordt?

Neen, geen etalage van technisch gefröbel - geen vakmanschap. Eerder het ambachtsmatig voortbrengen van een muzikaal verhaal, waar er geen kunstmatige ruimte wordt geschept tussen muzikant en zijn instrument.

Luister eens naar het achteloos wandelende ritme dat Sharon Freeman voortbrengt in The Ballad of the Fallen - zo verdraaid vanzelfsprekend. Alsof die muziek er altijd geweest is, ze wachtte gewoon op iemand die ze de wereld wou inbrengen

Ik ken het verschijnsel en daarom waag ik me daar niet eens aan, gewoon van genieten en lekker meedobberen op de golven van noten.

Wel degelijk vakmanschap, maar daar zo ver mee zijn dat technisch gefröbel geen rol meer speelt, de muziek gewoon uit je vingers en longen laten rollen, maar voooral uit je hart, de muziek leven niet een voordrachtje van je muziek doen, en op het randje van je kunnen proberen te zitten zodat het spannend blijft (zowel voor de muzikant als de luisteraar).
Dat is voor mij de ultieme muziekbeleving.

Eigenlijk heb je het op deze manier knap opgelost

Wel, het is dat wat ik bedoelde

Ik vermoedde al zoiets , maar ik wilde even duidelijk maken wat een belangrijke reden is waarom ik muziek goed of niet goed vind.

Wie had dat nu verwacht? In het prille begin van MuM vond ik je een hooghartige purist ... en nu kan ik min of meer begrijpen wat je bedoelt

Ja, blabla ... het is een kleine wereld ... maar toch wil ik hem niet reinigen

Is Zach hard op weg om ook een hooghartige purist te worden?

Zo zie je maar weer, alles is betrekkelijk.

Ja hoor - ik ben aan het oefenen om jazzpurist te worden. Iedere ochtend luister ik met streng gespitste oren naar een jazzplaat terwijl ik twee kippen tors op m'n schouders. Kwestie van met ingehouden spanning de nodige details op te vangen

En hooghartig ben ik altijd al geweest

Dat is een discipline die ik nog nooit heb op kunnen brengen........................ iedere ochtend.




Eigenlijk geen ene ochtend.

Ik moet 's ochtends eerst een dubbele espresso en een sjekkie hebben, dan gaan we eens aan muziek denken.

Zuivere kost van begin tot eind in hetzelfde stramien als hun debuut uit 1969. Nog immer strijdbaar maar instrumentaal rijper, compositorisch meer gestileerd en uitstekend geproduceerd door Manfred Eicher. De bezetting is bijna als vanouds en ongeëvenaard. Bij het langzame gedragen Silence hou ik het nauwelijks droog als de trompet het halverwege jubelend uitschettert. Kan zo in mijn uitvaart-toptien. Wat een plaat!

de titel van de plaat doelt op de slachtoffers van diverse zuid-amerikaanse dictaturen in de jaren tachtig. daar was nogal wat over te doen in de vs en daarbuiten. de klassefilm 'salvador' (1986) van oliver stone helpt om dat tijdsbeeld te begrijpen en de overigens prachtige 'verzets'muziek te duiden.

Prachtige plaat van Charlie Haden an Carla Bley, waarbij (zoals door andere users al gezegd) het concept draait om alle onrecht van de Zuid-Amerikaanse regimes en de slachtingen die aangericht werden door de door de VS gesteunde ordetroepen. Erg politiek en erg actueel zelfs nog steeds (alleen dan in andere delen van de wereld).

De muziek is gebaseerd op politieke songs, fighting songs en oude liedjes. Alles is gearrangeerd door Carla Bley of Carla Bley en Charlie Haden.

Muzieksgewijs komt er vanalles voorbij: spaanse dansen, marsen, waarbij er veel ruimte is voor de blazerssectie en de piano van Carla. Omdat het een conceptalbum is, luistert het ook weg als een lang muziekstuk. Wij hebben deze op vinyl, en eigenlijk lijken er maar twee songs te zijn: kant a en kant b.

Een magistraal werk, dat vaak de lp-speler zal opzoeken.

Charlie Haden is een held. Wat een bassist.
Deze ga ik checken.

Deze plaat is zo fantastisch. Kant B begint met Too Late, een duet tussen Haden en Bley (bas/piano), zo stil, zo mooi.

Magistraal!

Fenomenaal!

Ja, dan zet ik deze ook maar op 5*
De lp staat in de kast, en vindt vaak zijn weg naar de lp-speler.

Iemand heeft toch wel een geweldige teringzooi van de discografie van Charlie Haden gemaakt. Hij heeft nu nog maar 4 albums op zijn naam staan, wat natuurlijk kolder is, de overgrote rest staat bij de samenwerkingen, maar deze ontbreekt daarin weer volkomen, want dit Haden/Bley collectief, gewoon in directe lijn de 'opvolger' van Liberation Music Orchestra uit 1970, wordt hier als aparte band vermeld. Doorgeslagen nonsense. Het zal me jeuken, ga er ook geen moeite in steken het aan te passen, vooruit, deze dan, maar wat een prutswerk, sorry dat ik het zeg.

Top album dit, net als die andere 2 albums die samen een trilogie vormen; Liberation Music Orchestra (1970) en Dream Keeper (1990). Ga een poging wagen ze in ieder geval weer op 1 pagina te krijgen samen, bij Charlie Haden...