Gladys Knight & The Pips - If I Were Your Woman (1971)

Met If I were your woman had Gladys Knight & The Pips een dijk van een nummer te pakken. Hij werd geschreven door o.a. Gloria Jones, en zij heeft ook een demo opgenomen van dit nummer die voor het eerst verscheen op de reissue van haar album Share my love. Ik vind de versie van Gloria eigenlijk mooier dan deze versie, maar goed. Feeling alright doet zijn naam eer aan, lekker vrolijk nummer qua melodie en instrumentatie, al is de tekst beduidend minder vrolijk. One less bell to answer brengt ons wat bigband, de jazzachtige sfeer van het nummer bevalt me ietwat minder. Dan de nog altijd prachtige Let it be cover, die ik leuker vind dan het origineel van The Beatles, toch moet deze versie het onderspit delven want de versie van Aretha Franklin van een jaar eerder is meesterlijk mooi en onovertroffen.

I don’t want to do wrong begint veelbelovend en lijkt een mooie soulballade te zijn, maar het kabbelt toch iets teveel voort om mijn aandacht erbij te houden. In One step away zit iets meer dynamiek, maar ook weer een nummer dat geen hoogtepunt kent. Here I am again heeft een bluesachtig sausje over zich geen gekregen, maar ook voor dit nummer geldt hetzelfde als de vorige twee. How can you say this ain’t love is gelukkig wel erg leuk, lekker swingend en het blaast wat leven in het album. Is there a place (in his heart for me) vind ik best een zeikerig en vervelend nummer. Het is niet echt slecht, maar deze sla ik altijd over. Voor mij in ieder geval één van hun slechtse nummers die bij Motown hebben gemaakt. Everybody is a star weergeeft zo’n beetje het beste wat het album te bieden heeft, we horen veel van The Pips en relatief minder Gladys voor de afwisseling, en dat blijkt een prima te werken. Signed ,Gladys is op zich oké, maar lijdt ook aan het “teveel voortkabbelend” syndroom. Gelukkig komt met Your love’s been good for me een einde aan het album, want m’n interesse in dit album van hen was ik al bijna kwijtgeraakt. Een redelijk geslaagd nummer trouwens, al kunnen ze veel beter.

Over het algemeen een album dat “best aardig” is, maar een gebrek aan saamhorigheid van de nummers, en het gegeven dat er in een aantal nummers te weinig gebeurt om indruk te maken, zorgt ervoor dat het bij “best aardig” blijft. Behalve If I were your woman, Let it be en Everybody is a star zijn er te weinig memorabele momenten te vinden, en het klinkt te braaf en te veilig. Meer spanning en meer bombastische tracks (die Motown ook best goed kon produceren) waren erg welkom geweest. Een voldoende zit erin, een ruime gaat het niet worden. Hun albums voor Buddah zijn dan ook leuker.