Blackmore's Night - The Village Lanterne (2006)

oooh kijk eens Blackmore die Child in Time aan de orde brengt...Interesant.

Vooral dat hij in de jaren 90 weigerde het nummer te spelen op een concert, omdat hij er goed flauw van was en vond dat het nummer stinkt...maar oke Ritchie staat erom bekend dat hij, soms een beetje vaag en raar kan doen in zijn gedrag...maarja bwen benieuwt.

Child in Time en Street of Dreams, twijfel ik toch weer of ik nog éénmaal een cd van Blackmore's Night moet gaan kopen. Ik had mezelf voorgenomen er geen geld meer aan uit te geven............

Wel korte versie van Child in Time.

En Street of Dreams ?????

Voor Child In Time en Street Of Dreams hoef je het album ECHT NIET aan te schaffen. Die halen het absoluut niet bij de originelen, of zelfs maar bij het originele materiaal op de cd. Ik vind dat het grapje nou wel lang genoeg heeft geduurt. De eerste twee Blackmore's Night cd's zijn best leuk maar tegenwoordig is het wel heel erg matig. En als Ritchie dan per sé echt nog eens zijn electrische gitaar wil boven halen dat hij dan Rainbow maar heropricht.

Sinner bedankt! ik heb deze cd laten liggen en Deep Purple Live in Europe 1993 meegenomen. Zo wil ik Blackmore horen.

Goeie keuze ja. Vooral de eerste van de twee shows in de package is heel erg goed. Gillan is wel altijd 100% bij stem maar in zijn geheel vind ik Live In Europe toch best de moeite om te hebben. In tegenstelling tot het slappe gepiel wat Blackmore op Village Lanterne doet.

Je houd er van of niet, ik mag het muziek we lhoren hoor soms om even tot rust te komen of zo, het is wel relaxed, en het gitaarspel is zeker niet matig.

Als dit is wat Blackmore wil nou dan doet hij het toch, het blijft een goeie gitarist ookal gaat hij bij DJ Neophyte Hardcore gitaar spelen....moet hij allemaal zelf weten.

Het blijft een goede gitarist, maar dan mag hij dat ook wel weer eens laten horen of bewijzen. Zijn spel op deze cd ( en ook de vorige) klinkt gewoon erg inspiratieloos, futloos en zelfs ronduit saai. Het mag dan wel niet "slecht" zijn, maar Blackmore is nog maar een schim van wat hij ooit is geweest en dat is jammer. Zeker qua inspiratie is hij er hoorbaar niet op vooruitgegaan, waarom anders een erg slappe cover van Child In Time (met alweer een stukje van Mondtanz erin) of Street Of Dreams? (zelfs twee keer, één als bonus, waar hij zelfs de "zanger waar hij van zijn leven niet meer mee zou werken" Joe Lynn Turner er nog eens bijsleept).

Grappig was overigens dat ik onlangs op een bordspellen avondje de cd als achtergrond muziek had opgezet. Bij Child In Time kwam er de vraag wie dit flutbandje nou wel eigenlijk was en hoe ze het in hun hoofd haalden om dit nummer zo te verkrachten. Was dus best lachen toen ik vertelde dat dit Blackmore zelf was.

Dus hij mag best bij DJ Neophyte gaan spelen als hij dat wil, maar dan moet hij niet verbaast opkijken als mensen nog minder interesse in hem en zijn muziek hebben.

Heb Child in time van Ian Gillan Band wel eens gehoord ook verkrachte shit hoor als je het mij vraagt.

Zelfs nog veel erger ja. Had het ergens op een Gillan live tape maar die is inderdaad verschrikkelijk slecht.

Ik vind het eerlijk gezegd best tof gedaan, die cover van Child in Time.. vooral omdat je het ook niet moet vergelijken met het origineel. Hij heeft het in een Blackmore's Night-sausje gegoten en dat smaakt me prima. De overgang van Mond Tanz naar de eerste tonen van Child in Time vind ik ook goed gedaan. Tuurlijk komt het niet in de buurt van het origineel, maar dat is ook helemaal niet Ritchie's bedoeling lijkt mij.

Na de eerste twee Blackmore's Night cd's blijft Blackmore zich zelf herhalen. Het aantal covers toont volgens mij aan dat de inspiratie ver te zoeken is.
Als je songs covered, doe het dan goed.
Child In Time en Street Of Dreams steken schril af tegen het origineel. Het zelfde geldt voor Ralph McTell's Streets Of London.

Blackmore speelt wel meer elektrisch maar is niet de gitarist zoals we hem herinneren uit (ver) vervlogen tijden.

Zeer handig van Blackmore om een middeleeuwse versie te maken van een song over Vietnam

De nieuwe cd *Secret Voyage* ligt inmiddels in de winkel en ik moet zeggen: veel van hetzelfde maar toch weer anders. Gelukkig dat de ''man in black'' het spelen nog lang niet is verleerd en dit keer zowaar de strat een wat prominenter plaatsje gunt in zijn mierzoete medievalromantiek. Kep het album zojuist toegevoegd, kan dus nog heel even duren voor we hierop naar believen kunnen roemen of afgeven.

Het zal wel aan mij leggen maar al die cd s zijn het zelfde,zal beter worden als er een een ander gaat zingen

Ik ook. Kijk, niemand kan gillen zoals Gillan tussen 1969 en 1972 - Gillan zelf ook niet nadat hij vertrokken was. Wat je wel kan doen is de wanhoop uitdrukken. Daar slaagde Gillan niet in met zijn eigen band. Daar slaagde Dream Theater al helemaal niet in. Blackmore's Night komt redelijk in de buurt. Het is slim om het arrangement helemaal om te gooien. Blackmore's spel op de electrische gitaar is smaakvol en melodieus als altijd. Verwacht geen vuurwerk zoals in de goede oude tijd; waarom zou hij.
Natuurlijk kan deze versie niet in de schaduw staan van de klassieke uitvoeringen. Als tussendoortje is het echter best te verteren.
Alleen die Keltische rondedans ervoor en (voor korte duur) erna, die is, laat ik het vriendelijk zeggen, eigenaardig in deze context.

Ik vind deze CD juist heerlijk weg luisteren. Het begint relaxed met 25 years, het titelnummer is uiterst sfeervol gedaan en raakt vanaf het intro, Fearie queen geldt hetzelfde voor met heerlijk akoestisch spel aan het eind. Wat een prachtig nummer.

St, Teresa zou net zo makkelijk een prima Rainbow nummer kunnen zijn waar hij elektrisch schittert. De totaal andere benadering van Child in time spreekt mij wel aan, het geeft een folky touch met een mooie opbouw van vrouwenstemmen die tot het eind boeiend blijft en verbazingwekkend overgaat in Mond Tanz. Inderdaad aparte overgang, van mij had child in time nog wel even mogen doorgaan. In ieder geval goed gezongen en toch anders.

Mooie momenten ook in Streets of London, Once in a garden, een akoestisch instrumentaaltje als the messenger en Village dance kan ik ook erg waarderen. Street of dreams vind ik de versie met Joe Lyn Turner erbij best te waarderen, de andere versie hoeft voor mij niet zo. Just call my name is zeker niet slecht. Olde vilde lin is wel tenen krommend.

Maar al met al prima plaat met St Teresa en Feary queen als absoluut hoogte punt