Gladys Knight & The Pips - I Feel a Song (1974)

Soulliefhebbers slapen zeker? En anders de hiphoppers wel. Maar ik ben wakker geworden en heb deze plaat deze week helemaal gevonden. Natuurlijk is er al het magistrale I Feel a Song (In My Heart) een echte klassieker - een puur feest om naar te luisteren - maar ook de overige tracks zijn stuk voor stuk van een hoog niveau. Met name Love Finds Its Own Way (met het wel bekende stukje dat onder meer door Eels en Atmosphere - respectievelijk Susan's House en Yesterday - is gesampled -), The Way We Were (gesampled door Wu-Tang Clan) en Don't Burn Down the Bridge, waarvan de intro later gebruikt zou worden op het nummer A Milli van Lil' Wayne. I Feel a Song is een geweldige plaat geworden, hoogstaande soul met geweldige zang en ook prachtige en zo bleek later populaire instrumentaties.

Slapen heb ik zeker niet gedaan, maar er is ook zo veel te checken! Toevallig dit album van Gladys en haar Pips overgeslagen. En dat had ik dus beter niet moeten doen. Want een lekker soulalbum is het!
Dat Gladys Knight een goede stem heeft dat lijkt mij duidelijk. En dat the Pips haar perfect ondersteunen is ook al lang bekend. Maar daarnaast zijn de nummers qua muzikaliteit en qua opbouw ook nog eens erg goed in elkaar gezet.

"En je had ons beter niet wakker gemaakt. Wat een kutalbum!"

Wat had ik dat graag geschreven om R&P te pesten, maar je moet het onze favo MuMe-user nageven: hij heeft weer een fijn albumpje gekozen. Dat Gladys Knight een stevig stukje kon zingen was al langer duidelijk, haar songmateriaal heeft mij echter nog maar zelden overtuigd. Hier gebeurt dat ook nog niet volledig, want vaak hoor ik wat hiphopproducers e.d. voor mij hoorden: fantastisch samplemateriaal eerder dan fantastische nummers. De in wezen mooie, eenvoudige liedjes krijgen te veel opsmuk, waardoor er veel verloren gaat. De power van de producties onder de power van Gladys zelf durft al eens overdreven beladen te gaan klinken. Het is dus iets harder zoeken naar die mooie, eenvoudige liedjes. Al bij al is I Feel a Song wel een onderhoudend halfuur fijne muziek.
En hoor ik op 'Better You Go Your Way' nu Bill Withers meezingen, of is het toch een van haar Pips?

Waarom verlaag je nu je stem al?

Dit album moet gewoon meer liefde krijgen.

Hij wou al 3,5* geven, maar hij schoof uit, vertelde hij mij.

Van de kwaliteit van de band is gelukkig iedereen overtuigd, gezien hun recente toevoeging aan de Hall Of Fame in de artiestenbattle. Hoewel ik me niet altijd kan vinden in de stemmen van R&P in dat forum, heb ik met veel plezier naar I Feel A Song geluisterd. Ik ken Gladys Knight & The Pips eigenlijk alleen van een tweetal greatest hits (ja, ik schaam me hiervoor) en daarom waren een aantal nummers op dit album me al bekend. Ook de rest kan me stuk voor stuk overtuigen. Ik zal dus de eerste zijn die dit album meer liefde geeft aan de hand van het onderwerp Soul Album van de week. Jammer dat je je kruistocht niet verder voortzet R&P. Dit album is het in mijn ogen wel waard. Trouwens ook een leuke sample in Don't Burn Down the Bridge.

Ik vind het maar een slap en zoet album. Alleen 'Better You Go Your Way' vind ik echt een goed nummer.
Dat nummer lijkt op een Bill Withers nummer. Het nummer is ook door hem geproduceerd en je hoort hem ook zingen.
Jij hoorde het dus ook. Dat nummer bevalt me wel, omdat het rauwer en funkier is dan de rest van het album.

Het nummer wat daarop volgt 'Don't Burn Down the Bridge' vind ik ook nog wel goed. Dat nummer vind ik vergelijkbaar met de Staple Singers.

Better Do it Your Way vind ik ook de beste van dit album. Het is veelzeggend dat ik de bijdrage van de zang van Bill Withers daarbij (ik wist niet dat hij t was) meteen al beter vond dan die van de zangeres waar het hier toch om gaat.

Gladys Knight vind ik prima om te horen als ze het bij het meer luchtige repertoire houdt zoals in het openingsnummer van dit album en in een hit als Baby Don´ t Change Your Mind (latere single, niet op dit album). Ik zal nooit echt fan worden van haar en dat komt omdat het drama en de intimiteit die ze met name in de tragere songs legt voor mij overdreven en afstandelijk blijft, bijna zelfgenoegzaam af en toe. Van die songs zijn er vele op dit album. Bij The Need to Be is het bijvoorbeeld heel sterk en de keuze voor The Way we Were is zo vanzelfsprekend dat ik me ook daar aan stoor. Ze wilde maar dat al haar ballads zo meeslepend waren als de kwaliteit van deze evergreen. Maar dat zijn ze voor mij dus niet en dat komt ook door haar manier van zingen.

Verder geen slecht album voor de liefhebber en instrumentaal is het ook best in orde, maar het raakt me totaal niet.

Mij raakt dit dus wel. Gladys Knight's 'Midnight Train in Georgia' is één van de nummers die me tot een gepassioneerd liefhebber van Soulmuziek bekeerde en sindsdien blijf ik een boon voor deze dame hebben. Lekker album met 'The Way We Were' en Tenderness Is His Way ' (niet toevallig twee ballads) als hoogtepunten. 4****

Vandaag mijn huis aan het verven, mooie gelegenheid om eens wat soulalbums op te zetten. Maar misschien is vier albums achter elkaar te veel, want deze gaat wel heel erg het ene oor in en het andere weer uit. Kan me herinneren dat GK in de jaren zeventig toch echt een Grote Dame was, dus onthou me nog even van stemmen tot ik dit nog eens kan beluisteren. Voorlopig is het me allemaal te braaf en pompeus bij tijd en wijle.

Inmiddels het album aangeschaft op vinyl. Blijf het een lekker album vinden (weliswaar erg zoet, maar dat vind ik geen probleem).

Deze vandaag op LP tegengekomen, en op de gok gekocht voor bijna niks, omdat de hoes me zo aansprak. Ik ken echter bijna niks van Gladys Knight. De berichten hier zijn toch wel overwegend positief, dus dat voorspelt veel goeds!

Het titelnummer is wel epic natuurlijk.