Joe Lynn Turner - Holy Man (2000)

Op Nothing's Changed na, het beste soloalbum van Joe Lynn Turner. Dat vind ik in ieder geval. Geweldig rock album!

Deze gaat van begin tot eind te veel met eenzelfde geluid door. Op een paar goede ideeën vond ik het snel saai worden, een nummer vol zingen met een titel als "Midnight in Tokyo", zonder goed pakkende melodie is erg jammer en zo zijn er meer stukken. Te veel hetzelfde tempo en weinig langzaam werk (andersom als bij Dio haha!). Het gitaarwerk klinkt wel a la Blackmore, klein plus puntje. De voorganger "Hurry Up and Wait" was niet super briljant, maar daar luister ik met plezier naar, net iets meer variatie.

In het begin vond ik ook dat de nummers allemaal teveel op elkaar lijken. Ik ben het dan ook wel een beetje met je eens dat de cd enigzins met hetzelfde geluid doorgaat. Maar toen ik de nummers beter leerde kennen vond ik ze toch wel duidelijk verschillen van mekaar. En bij dit album vind ik de nummers over het algemeen veel sterker dan bij zijn meeste albums. En er staan toch zeker wel enkele verschillende stijlen op het album. Nummer als Honest Crime, Wolves at your Door en Something New zijn bluesy/funky rock nummers. Anything en Angel zijn prachtige ballads. No Salvation en Midnight in Tokyo zijn wat snellere rocknummers. Babylon is ook weer een heel ander nummer dan de rest. Voor mij staat er genoeg afwisseling op, maar inderdaad wel een flink aantal met een beetje hetzelfde tempo, maar dit stoort mij niet. Nummer 4 t/m 6 zijn overigens samen geschreven met Joe Bonammassa! Vandaar de bluesy invloeden denk ik.

"Something New" heerlijk! De hele plaat is best wel lekker, lang geleden dat ik deze weer eens aangezet heb. Voornamelijk Rock en Hard Rock, maar veel Blues invloeden en heerlijk vrouwelijke backing vocalen, lekkere soulvolle touch weer, net als toen op Nothing's Changed. Ik hou daarvan!
Zeer geslaagde solo elpee...