Joe Lynn Turner - Slam (2001)

Wauw, kende deze plaat nog niet, klinkt me niet verkeerd in de oren. Begint heel Purple'achtig met de eerste twee nummers, 3e gaat ook de melodieuze rock kant op, maar midweg komt toch Purple weer om de hoek kijken. Komt ook door de gitarist, die heel vloeiend zijn Blackmore geluid kan en mag laten klinken, knap. Die jongen kan een potje spelen!
Dit zal dan Turner's Purple plaat worden vermoedelijk dacht ik dan. Valt me toch wel op dat zijn soloplaten op zijn eerste na, meer als die band klinken dan de band waar hij in eerste instantie wereldfaam mee maakte. Maar gelukkig is het gevarieerder dan dat. Hoewel die zweem wel in veel nummers doorklinkt.
"Heart of the Night" is een fraaie ballad, niets meer niets minder. Titelnummer is ook weer een heerlijke rocker, te gekke drive! Überhaupt best een kwaliteitsplaatje, geen goedkoop vullertje dat op de markt wordt gegooid, duidelijk wel aandacht aan de nummers besteed. Niet zo goed als de voorganger Holy Man, maar deze gaat wel vaker aangezet worden. En de goede man zelf kermt en brult gewoon weer geweldig!
"Hard Time" is ook heerlijk nummer, soort van semi-ballad, met heerlijk smaakvol gitaarwerk en lekker drumwerk. Je krijgt ook nog een heerlijk groovy "Evil" om je oren geslingerd, wat wel een 70'jaren Rainbow feel heeft door keys, zalige riff! De plaat eindigt alleen niet met het sterkste nummer, komt wat geforceerd of krampachtig over, jammer want er had meer ingezeten.
Al met al een heerlijke cd weer, überhaupt is het als soloartiest wel iemand die in tegenstelling tot veel anderen toch telkens wel weer iets met overtuiging op de markt weet te brengen, dat is knap... dat is klasse.
Voor nu 3.5 * met potentie tot een halve meer...