Joe Lynn Turner - Nothing's Changed (1995)

Naar mijn mening het beste solo album van Joe. Stuk voor stuk goede nummers en hij heeft een adequate band om zich heen. Zijn stem is ontzettend mooi. Wat schorder als in zijn Rainbow periode, maar dat heeft wel iets. Het album is wat rustiger en minder rockerig dan de albums die hij hierna uitbracht, maar de nummers zijn veel sterker en de stijl veel afwisselender. Heavy rock is ook leuk, maar ik vind het jammer dat hij na dit album alleen nog maar heavy rock albums heeft uitgebracht. Ze klinken toch allemaal een beetje hetzelfde, terwijl deze er echt tussenuit springt. Geweldig album, 5 sterren!

Ja deze vind ik ook goed. Volgens mij durfde Turner hier nog wat anders te doen dan wat van hem verwacht werd, dat is nu wel anders. Mooi sfeervol en lekker afwisselend album.

Het tweede solo album van JLT bevat veelal wat rustigere bluesy rocksongs a la Stonecold met femalle backing vocals. Op gitaar zien we Al Pitrelli die bij Alice Cooper in de Trashed band zat en later via Savatage zowaar opdook bij Megadeth. Daar is hier echter niks van te merken. Turner probeert zo af en toe Michael Bolton naar de kroon te steken maar uit alles blijkt dat hij geen crooner is. De plaat wordt opgeleukt door prima soloos maar het gebodene komt maar niet boven het destijds toch allang verdorde maaiveld uit. Leuk voor een luisterbeurt , slecht is het zeker niet, maar verwacht er niet teveel van.

Die hoes

Van de solo elpees die ik van de goede man heb, is dit toch wel mijn favoriete, zijn meest diverse daarin dan ook. En een heerlijke sound. De platen hierna zijn ook top, maar te veel de kant op die men van hem verwacht. Zelfde euvel had Glenn Hughes ook last van.
Één mijn meest favoriete feel-good epees ook... en dan niet op een melige manier, gewoon de plaat doet me goed voelen. Begint al heerlijk met "Promise Of Love", een beetje een Smokie-feel heeft het nummer ook. Zeker niet het beste nummer van de plaat, maar een lekkere opener, nummer twee gaat meer die kant op. "I Believe" is heerlijke 70'ties dromer, veel Soul. Over Soul gesproken, het nummer "Imagination" is pure Soul, de stem die de man daar opzet en het gevoel dat hij in het nummer legt, pure klasse. Heb het zelf maar ooit eens geüpload op YT omdat het daar niet eens te vinden was.
Het is een heerlijk Pop/Rock soulvolle cd geworden, met een aantal heerlijke rockers ook als "Baby's Got A Habit" en de krachtige afsluiter "Knock Knock". Wat een strot. En voldoende 70'ties bijvoorbeeld met "Bad Blood". AOR getinte nummers als "All Or Nothing At All" en het mooie titelnummer, een prachtballad in de vorm van "Let Me Love You Again", ronduit prachtig.
Ik vind deze cd een parel in man's omvangrijkere oeuve, zonder meer. Omdat hij zoveel kanten van zijn smaak laat horen en doodgewoon om de klasse van de nummers.

Jeminee, vergeet ik nog het fantastische " Satisfy Me" te memoreren... Rod Stewart in optima forma, toen die nog rock muziek maakte. Smaakvolle Rockballade, wederom een seventiessaus, met een vleugje sixties Soulsmaakmaker.

Turner, de man die enige bekendheid genoot vanwege zijn periodes bij Rainbow, Deep Purple en zijn samenwerking met Glenn Hughes heeft mij nooit weten te overtuigen. Zeker op sologebied vind ik zijn oeuvre zeer wisselvallig van aard en scoort zijn beste plaat bij mij ook maar net een voldoende. Man's rasperige stem kan mij nog wel bekoren, echter zijn compositorische kwaliteiten vallen mij tegen. Veelal plichtmatige AOR, met hier en daar wat bluesy uitstapjes, een vleugje soul, en een likje funk. Maar al met al is er geen enkel plaatje van Turner die ik volledig kan uitzitten. An sich is dat niet erg, de beste man gedijt wat mij betreft beter in teamverband. Zijn samenwerking met Hughes kan mij dan wel weer bekoren, al moet ik erbij zeggen dat dit met name komt door Ome Glenn die niet veel fout kan doen bij mij. Nothing's Changed is niet slecht maar ik ga niet mee in enkele lovende kritieken, zoals hierboven beschreven, nergens weet Turner mij te verassen, omver te blazen of simpelweg te verblijden met een onverwachte wending of creatieve overgangen. Noem het een gebrek aan onderscheidend vermogen, of te weinig talent om boven de grijze AOR massa uit te komen, het gebodene is mij allemaal veel te mager.