Richard Youngs - Calmont Breakdown (2013)

Als je dacht dat Richard Youngs zijn album Like A Neuron al behoorlijk geschift was dan is dit er zeker een om uit te checken.

Waar je bij Like A Neuron nog denkt tijdens een rave een tussen ruimte te hebben gevonden waar alle geluiden uit de verschillende zalen samen komt, is het hier echt totaal onaards geworden.
Alleen in het eerste stuk worden al zoveel verschillende ritmes op verschillende snelheden met elkaar gemengd dat je na een kleine 30 seconden al opgeeft om het allemaal te volgen. Na het eerste nummer houdt de gekte niet op, maar veranderd deze wel. Melodieën, zanglijnen (of neuriën) en ritmes blijven continu tegen elkaar botsen.

Dit kan misschien overkomen alsof je hier ver vandaan moet blijven, maar eigenlijk is het tegengestelde waar. Juist die chaos trekt en bij meerdere luisterbeurten geeft de CD steeds meer prijs.
Het is zeker niet Richard Youngs zijn beste en meest toegankelijke album (eerder minst toegankelijk) maar wel erg fascinerend om naar te luisteren.


(en het mooie is dat binnenkort de opvolger van dit album uitkomt en die moet zowaar nog vreemder zijn).