Cœur de Pirate - Trauma : Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (2014)

Geheel onverwacht vind ik een cover plaat goed. Drie redenen, ze heten :

You Know I'm no good : Amy herwerkt is toch wat blasfemie (remember Beyonce en Andre hun versie van back to black) maar ze doet het goed.

Lucille : Nooit gedacht maar ik moet het toegeven : Kenny Rogers heeft hiermee toch wel een prachtsong geschreven en als iemand anders het nu ook nog zingt ben ik een fan. De breekbaarheid waarmee ze de scene beschrijft. De stiltes die ze laat voor het chorus begint. Een ontdekking, zeker voor iemand als ik die toch wel een koele minnaar is van het countrygenre.

En dan waar het om gaat,

The great escape van Patrick Watson, deze keer niet het ongetogen piano meisje. Waar we er meerdere van hebben, een electrische gitaar + die stem + extra breekbaarheid en een nummer dat openwaait als een klapdeur na Katrina.

De andere versies kan ik het kort over hebben, er is er geen 1 slecht. Het maakt me wel nieuwsgierig naar de serie Trauma, waar dit de OST voor is...
:

Ooit versleten als (Canadees) Frans zuchtmeisje, maar Coeur de Pirate is veel meer dan dat. Bewijst ze dit keer met een serie covers van Engelstalige songs van hoog niveau.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Coeur de Pirate - Trauma - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mooi album:

Een cover-nummer op zijn tijd is leuk. Albums met alleen maar covers zijn dat, mijns inziens, meestal niet, tenzij de nummers in een volstrekt ander genre worden gegoten. Als het cover-album ook nog door een normaliter in het Frans zingende zangeres is gemaakt, heb ik geen hoge verwachtingen. De Canadese Coeur de Pirate (Béatrice Martin) heeft het echter gewoon voor elkaar gekregen om een geslaagd, karakteristiek en bovendien praktisch accentloos cover-album uit te brengen!


De kracht van Trauma: Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (het 5e deel in een serie van cover-albums voor de Canadese tv-serie Trauma) zit hem in de zeer goed gekozen covers, en de schitterende en sfeervolle instrumentatie (vooral viool, piano en akoestische gitaar). Ontroerende covers van The National (Slow Show), Lee Hazlewood (Summer Wine), Bon Iver (Flume) en Tom Waits (Bottom of the World) getuigen van een geweldige smaak en een indrukwekkende veelzijdigheid. De beste nummers worden echter gekarakteriseerd door een nagenoeg kale instrumentatie: Béatrice begint het album met een vrijwel puur vocale versie van Bill Withers' Ain't No Sunshine en legt ook een ongelooflijke versie neer van Amy Whinehouse haar You Know I'm No Good, met enkel piano. Als er ook nog een Rolling Stones en een Patrick Watson cover de revue passeren, is het ondertussen wel duidelijk dat dit een prachtig kwaliteitsalbum is waar Béatrice succesvol de stap van Frans naar Engels heeft weten te maken. Toch is het gehele album bij elkaar een beetje eentonig, en weet ze van een grote verscheidenheid aan nummers een redelijk eenzelfde geluid te maken. Dat is aan de ene kant een enorm knappe prestatie, maar het verliest daarbij een beetje de zeggingskracht van haar vorige albums.

Samengevat weet Coeur de Pirate de constante kwaliteit van haar oeuvre ook hier door te zetten, en is dit een vermakelijk uitstapje. Toch is het te hopen dat dit een eenmalig uitstapje is, en logischerwijs is dat het vast ook wel. Op naar het volgende album met weer Franstalige en zelf-geschreven nummers, want dan is ze op haar best!

Pat-sounds: Album Coeur de Pirate - Trauma: Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Birdy zat mis bij Skinny Love van Bon Iver, maar Cœur de Pirate is spot-on met een cover van dezelfde band. Niet mooier dan het origineel, maar wel knap gedaan.

Voor de rest hoor ik weinig interessante dingen. De opener is fantastisch gezongen, dat zeker.