EMA - The Future's Void (2014)

Cthulu is me wel een nummertje zeg

Heftig hè! Sowieso geen verkeerd plaatje op het eerste gehoor.

Het begin van 3 Jane doet me denken aan Untitled van Interpol, nog iemand?

Het duurde even maar dit is zo langzaamaan één van mijn favorieten van 2014 aan het worden. EMA breidt hier haar arsenaal uit met industrial rock en een vleugje cyberpunk en levert zo een album af dat wat gevarieerder en wat mij betreft ook consister is dan haar debuut. Ze zal hiermee niet de prijs van meest originele album ooit winnen maar leuk om nog eens een album te horen met 10 nummers die nergens onder de lat doorgaan in plaats van 3 toppers met een heleboel opvulser er rond (zoals helaas nogal wat hypeplaten dit jaar).

Dit album verbaasde me en overdonderde me hier en daar. Het staat soms als een bunker en weet toch te raken en niet omdat ik er hard tegen aan liep. EMA gaat recht op de luisteraar aan, vliegt hem naar de strot. Als een volleerde aikido beoefenaar stapte ik opzij en ontdekte vervolgens dat er nog veel meer is aan dit album om te ontdekken. Wat een gelaagdheid. Het kan wel eens zijn dat het aantal sterren nog een keer bijgesteld moet worden. Dat gaan we zien.

Het volledige verhaal staat op de site van WoNo Magazine.

Wo.

Je hebt hier en daar broodnodige platen die met 2 benen pal in deze tijd staan. Albums die de huidige tijdsgeest proberen te vatten, deze The Future's Void is er zo eentje.

Vanaf Satellites word je door een donker elektronisch gepruttel en een drone meegezogen in wat zich toch nog openbaart als een popsong met kop en staart. De paranoia sijpelt door de song doorheen, er wordt afgeluisterd, mensen zijn allemaal verbonden met elkaar via een satelliet maar ten koste van onze privacy.

So Blonde kan zo mee op een willekeurig grunge album van uit de jaren '90 (ja, ik weet dat ik zei dat deze plaat in deze tijd staat maar muzikaal wordt er hier en daar teruggegrepen naar vroegere tijden).

3Jane gaat na een paar beluisteringen nog een beetje te geruisloos voorbij maar groeit wel elke keer een beetje.

Cthulu is er daarna weer pal op. Alles is perfect uitgebalanceerd op deze song. Donkere electronica? Check. Manisch tegen de vervreemding aanhikkende stem? Check. Weemoedige cello die plukjes melancholie hier en daar rondstrooit? Check.

Smoulder verstikt zichzelf in geschreeuw en wringt zichzelf dus vakkundig de nek om met als gevolg dat deze song de enige echte smet is op deze plaat. Een schreeuwtherapie kan nodig zijn maar het moet wel ergens toe leiden.

Neuromancer mept zichzelf weer genadeloos onze oren in met z'n tribale percussie. En zo'n song die toch pakkend onze tijd samenvat. Ook weer die privacy die ten grabbel wordt gegooid op allerlei sociale media en Erika M. Anderson voegt er gewoon aan toe: you choose, you choose. De vraag stellen is belangrijker dan ze te beantwoorden.

When She Comes is daarna de noodzakelijke verademing, een akoestische trage die op een ander album gewoontjes zou klinken maar hier opvalt door z'n simpele structuur. En daardoor dus toch opvalt.

100 Years heet de volgende en alweer zo'n nummer dat moet groeien maar meteen al dat onbestemde iets heeft. Hier worden gewoon een spaarzaam aangeslagen piano en een stem de voornaamste protagonisten van een traag voortbewegend nummer. Nog niet helemaal over uit wat er van te vinden maar het fascineert toch ook wel. Zonder de stem zou ik het als ambient omschrijven.

Solace komt binnengewalst met een zalige groove en alweer zijn we een mooie song rijker in onze overvolle muziekcollectie.

Dead Celebrity mag de boel hier afsluiten en doet dat geheel in de stijl van dit album. Een beroemdheid wordt na zijn of haar dood herleid tot een bericht op een internetsite, of een artikel in een krant. Het zet tot nadenken over onze aan zoveel megabytes per minuut voorbijglijdende tijd waarin we leven en dat ondanks de imaginaire verbondenheid die we voelen we uiteindelijk allemaal gereduceerd zullen worden tot een kort postuum bericht. Of hoe we ondanks alle sociale media toch allemaal soms meer vervreemden van elkaar.
Het vuurwerk op het einde van de song zorgt voor een ironische apotheose van een album dat een zekere noodzaak in zich heeft. De noodzaak om iets te vatten, wat dat mag zijn laat ze aan de luisteraar over. Jij misschien?