Shackleton - Freezing Opening Thawing (2014)

Eerste Shackleton release waarbij ik niet gelijk steil achterover sla en juichend door de kamer loop. In tegendeel zelfs. Vooral het eerste nummer klinkt als een Shackleton pastiche in plaats van een nieuw Shackleton meesterwerk. Simpel, vrij nietszeggend melodietje met welbekende samples en dit keer niet al te bijzondere tabla accenten. Op de twee overige nummers gaat het al iets beter maar ook hier komt hij niet in de buurt bij de vernieuwende hoog niveau duisterheden die ik van hem gewend ben. Jammer hoor.

Ik heb hem vandaag voor het eerst geluisterd, en mij bekruipt exact hetzelfde gevoel.

Daar sluit ik me bij aan. Nergens betovert het zoals Music for the Quiet Hour dat wel deed. Qua kwaliteitsverlies doet het me een beetje denken aan de laatste van Burial: hier en daar een leuk stuk, maar in het algemeen ver verwijderd van het consistente niveau dat doorgaans bij de eerdere releases aanwezig was.

Over het hele internet vind ik van die negatieve reacties op deze EP, iets wat zeker wel te begrijpen is. Het is niet een weergaloos meesterwerk à la "Music For The Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs" of "Death Is Not Final", maar ik zou absoluut niet spreken van een kwaliteitsverlies. Toegegeven, het is een harde noot om te kraken. Het heeft mij toch enkele luisterbeurten gekost om er in te komen.

Maar deze EP is wel een sonisch zeer interessante ding. Over heel de EP wordt er zeer veel gebruikgemaakt van polyritmen. Iets wat behoorlijk highbrow klinkt, maar toch soms interessante dingen oplevert, zeker wanneer je het afspeelt op een zeer goede stereo-installatie. Deze EP is wel veel nerveuzer en drukker qua ritme dan dat we van Shackleton gewoon zijn, een kenmerk van polyritmen is het op elkaar stapelen van verschillende ritmen. Maar ik denk dat Shackleton na "Music For The Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs", het eindstuk van jaren muzikaal puzzelen, iets volledig anders wou doen. Hij zou met gemak nog zo'n album kunnen maken, maar om het voor zichzelf als muzikant interessant te houden levert hij deze EP af, een stijloefening op een totáál ander vlak. Het kan als een enorme teleurstelling uitdraaien voor mensen die op een vervolg hoopten van het weergaloze "Music For The Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs", maar voor mij is het wel een op zichzelf staand, interessant werkstuk

Hopelijk ben ik niet de enige die dit een goede release vindt

Nee, drie jaar later ga ik deze ook een mooi cijfer geven

Bij "Death Is Not Final" sloeg ik destijds ook steil achterover, maar daarna heb ik de beste man niet zoveel aandacht meer gegund. Onterecht waarschijnlijk, want dit is toch wel weer een kleine luisterbelevenis. Heel knap hoe je in het eindeloos doorgesegmenteerde electronicalandschap nog zo'n unieke en pakkende sound kan bewaren. Zal die "Music For The Quiet Hours" dan ook maar snel eens proberen.

Zeker doen! Die vind ik nog pakken indrukwekkender dan deze. Ook Sferic Ghost Transmits i.s.m. Vengeance Tenfold van dit jaar is weer de moeite. Ik zal deze nog eens in de herkansing gooien...