Peter Hammill / Gary Lucas - Other World (2014)

Het resultaat van een paar dagen samen opnemen in Hammills studio in Bath. De opnames begonnen in januari 2012 en zijn nu eindelijk op cd verschenen.

Lucas schrijft in de liner notes dat hij vanaf The Aerosol Grey Machine al fan is van VDGG / Hammill en dat hij in 2005 ook aanwezig was bij het reünieconcert van VDGG in the Royal Albert Hall. Nou ken ik het werk van Lucas nauwelijks, maar ik vermoed toch dat deze plaat de volgers van Hammill meer zal bekoren dan de fans van Lucas. Voor Other World hebben de mannen gebruik gemaakt van gitaar (akoestisch en elektrisch), stem en sonics (looped pieces, sound washes). Hammill heeft alle vocals voor zijn rekening genomen, waardoor Other World toch meer als een Hammill-product klinkt dan als een samenwerking.

Van de 14 tracks zijn er 5 instrumentaal. De geluidsexperimenten van Hammill boeien mij persoonlijk nooit zo (Loops and Reels en Sonix staan bij mij niet is de kast), maar tussen de 9 vocal tracks zitten weer enkele pareltjes. Uitschieters zijn wat mij betreft 'Spinning Coins', 'Of Kith and Kin' en 'This Is Showbiz'. Alles bij elkaar geen meesterwerk, maar in elke geval verplichte kost voor Hammill-getrouwen.

Dan ga ik 'm toch maar weer kopen , wilde 'm eigenlijk eens gaan overslaan (ik heb alles in de kast staan), want:
Met dat verschil dat ik wel alles kocht, waaronder de door jou genoemde en ook de samenwerking met Roger Eno.

Ben erg benieuwd naar jouw oordeel straks, Aquila. Ik vind de plaat na drie weken beluisteren nog steeds goed te pruimen. En we moeten per slot van rekening nog wel een paar maanden wachten op Hammills volgende...

Ik heb deze plaat net voor het eerst beluisterd. Eerste indruk: een heel verfrissende combinatie! Hammill is goed bij stem en het gitaarwerk is bij vlagen lekker hoekig. Ik vind Lucas een topgitarist, die veel speelstijlen beheerst. Hammill is technisch toch een mindere gitarist, dat maakt dat deze cd met het spel van Lucas een extra dimensie krijgt, net als in de tijd van de K-group. Ik hoor ook links met albums als A Black Box, en dan met name de sferische stukken van de A-kant van die plaat - dus niet het hectische van Flight. In de instrumentale stukken vind ik dat Hammill zich ten opzichte van voorgaand vergelijkbaar werk lijkt te overtreffen. Of is mijn enthousiame dat hier spreekt? Tot zover even, ik stem nog niet. Dan wil ik op zijn minst 10 draaibeurten gehad hebben.

Hammill geeft zijn geheimen eigenlijk nooit direct prijs, zo ook op dit album. Er is weer genoeg te ontdekken, veel electronische details deze keer. Hoewel Hammill wel "lastiger" werk heeft komen toch pas na een aantal keer draaien de pareltjes bovendrijven en dat zijn er nogal wat. Het nummer Cash is er zo eentje. Sowieso is het 2de kwart van het album (zo vanaf nummer 4 t/m 7) erg sterk.