Frank Boeijen - De Ontmoeting (1994)

Prachtig album met een beeldschone epische ballade als openingssong.

"De Ontmoeting" hoort wat mij betreft tot één van de mooiste Nederlandstalige liedjes ooit. De live uitvoering van dat lied is echt schitterend, zoveel emotie Frank erin legt.

Twee Mannen Zo Stil is toch een duet met Stef Bos? Kan ik me vaag herinneren iig.

Edit: gecorrigeerd

Klopt. Die stemmen passen perfect bij elkaar.

In één woord 'prachtig'. De relaxe sfeer afgewisseld met een uptempo lied; beste album van Frank was geschapen. Zijn tournee was volgens mij één van de beste die ik gezien heb. Na dit album moest ik wel geregeld wennen aan zijn 'nieuwe' stijl, maar Frank blijft dé Nederlandse artiest voor mij.

Ik vond dit gisteren op een rommelmarkt, in perfecte staat, ik moest enkel het doosje vervangen... Al vaak beluisterd, en ik vind dit toch één van zijn betere albums.
Dit album dus, samen met Vaderland en Wilde Bloemen zijn mijn drie favoriete albums van deze aparte chansonnier; Top!
****

Twee Mannen Zo Stil is voor mij het hoogtepunt van de Nederlandstalige muziek.

Geweldige cd. De ontmoetting is en erg emotioneel geladen nummer en raakt me keer op keer. Land van de engelen betovert en Muse is indrukwkkend, Een top cd van een top artiest

Alleen al de ontmoeting zou een 5 sterrren rechtvaardigen voor deze plaat.
Als je zo'n prachtig emotioneel nummer kan maken ben je een topartiest.

Ben mijn verzameling aan FB-cd's aan het complementeren en heb deze cd pas binnen.
Voorlopig krijgt het 4 sterren met rek naar boven (als ik de rest van de cd beluisterd heb).

Mooie plaat van Boeijen,maar hij pakt me toch niet zo als andere platen dat wel doen.Ik heb ook geen idee waar dat door komt.Het zit goed in elkaar ,prima nummers,mooie sobere begeleiding ,maar er wringt iets.nu is 4 sterren al boven gemiddeld ,maar dit is toch de plaat die ik het mins vaak beluister uit mijn complete Boeijen collectie.Misschien toch maar wat vaker de ronde laten doen ?

super plaat van Frank weinig begeleiding erg mooi mijn favo song van deze cd is open de poorten die hoop ik ooit live nog een keer te horen

Zeer mooi album van de heer Boeijen.

Ben momenteel zijn solowerk een beetje aan het doorspitten, nooit echt gedaan, en waarom weet ik ook niet.
Door de aardige jongens in ieder geval wel de behoefte gekregen dit te gaan doen.

Zijn teksten zijn vaak poetisch en wonderschoon, en daarbij hoort ook vaak dromerige muziek. Echter vindt ik het heerlijk als ie er ook eens wat tempo in gooit. En dat gebeurt op dit album gelukkig!
Aphrodite vind ik het hoogtepunt, maar er zijn erg veel mooie stukken!

Ook hier is de bijdrage met Stef Bos een skipmoment voor me (kende de track al van het mooiste van...) maar ik kan die stem gewoon niet zo goed horen....te zwaarmoedig denk ik...

De man zijn stem is erg bijzonder, en deze moeten we koesteren in ons kleine landje hier.

Goede cd van Frank Boeijen. vooral Man Zonder Tranen en de ontmoeting zijn mooi. Een erg goed album.

Deze weer eens gedraaid gisteravond. Ik ken lang niet al het solo-werk van Frank Boeijen, maar van de afzonderlijke albums die ik in mijn bezit heb (Heden, As, Wilde Bloemen, Vaderland en deze) vind ik dit na Wilde Bloemen zijn beste.

Verstilde melancholie, zoals alleen Boeijen dat kan. Gelukkig zitten er ook enkele mid- en uptemp-nummers in voor het contrast, anders zou de aandacht na verloop van tijd wat verslappen, vrees ik. Maar in deze vorm is het album mooi opgebouwd.

Ik vind de stemmen van Boeijen en Bos mooi bij elkaar passen. Prachtig, die harmoniezang in Twee mannen zo stil. Andere hoogtepunten zijn toch weer de verstilde nummers: de titeltrack, Aphrodite, Land van de engelen en de afsluiter Muze.

Het enige skipmoment is het (gelukkig) korte Nu de wereld in de war is. Leuk gedaan, zo'n acapella nummer, maar bij herhaalde beluistering gaat het snel vervelen. Niettemin: prachtig album van Neerlands beste chansonnier (nou vooruit, waarschijnlijk op Ramses Shaffy na, maar van hem ken ik relatief weinig nummers).

Liefdesverdriet leidt meestal tot de mooiste albums, dit album van Boeijen vind ik echter wat teleurstellend na zijn eerste twee solo albums. Boeijen worstelt hier met zijn scheiding (Amanda Redington, MTV), maar dat zorgt, behalve het titelnummer, niet voor opveermomenten imo.
Ronduit irritant is het duet met Stef Bos, te klef sentimenteel. Gelukkig was Vaderland drie jaar later wel weer een schot in de roos.