Feargal Sharkey - Feargal Sharkey (1985)

En toch is de schreeuwerige cover van It's All Over Now best lekker!

De eerste twee tracks zijn prima, maar daarna is de koek op.

Feargal Sharkey kende ik als zanger van The Undertones, waarvan ik wist dat het de favogroep van BBC-dj John Peel was. Gezien de singles Teenage Kicks, My Perfect Cousin en Here Comes the Summer die ik wel eens op de radio had gehoord (hits werden het in Nederland niet), kon ik dat wel begrijpen. Wat vooral opviel: de opvallend "dunne" stem van de zanger.
Die liet voor zijn solocarrière zijn punkwortels voor wat ze waren en integreerde blue eyed soul in zijn pop. Voilá: Nederlands hitsucces. A Good Heart, geschreven door Maria McKee van Lone Justice zoals je herhaaldelijk hoorde en las, werd in januari 1986 zelfs #2 in de Nationale Hitparade, met Elton Johns Nikita op #1. Prachtige, originele tekst, impliciet een oproep om betrouwbaar en integer te zijn. Vond ik mooi.
Tweede hit was het van een opvallend intro voorziene You Little Thief, dat in maart nog eens op #10 piekte. Geen wonder dat dit titelloze solodebuut goed verkocht: februari '86 bereikte het zijn hoogtepunt met een zesde plek. Vorig jaar heb ik deze elpee en opvolger Wish bij elkaar gesprokkeld op tweedehands vinyl.

Opvallend is dat op de binnenhoes de zinnen doorlopen van de voorzijde naar de achterzijde en weer terug. Om de teksten en liner notes te lezen, moet je deze dus continu omdraaien. Grappig, nooit eerder gezien. Het album werd geproduceerd door Dave Stewart van The Eurythmics, die erin slaagde een hippe jaren '80-productie (veel toetsen) te laten samengaan met warme geluiden. De zwoele jazztrompet in Ghost Train bijvoorbeeld, erg lekker.

Anders dan bovenstaande bijdrage vind ik dit een evenwichtig album, waarbij voldoende variatie is onder de prima liedjes. Ook in deze blanke (witte) soul doet die gekke stem van Sharkey het prima en hij vertolkt de teksten overtuigend. Met alle instrumenten is de afwisseling groot en klinken minimaal aardige popliedjes. Enkele voorbeelden van de B-zijde.
Fijn zijn bijvoorbeeld de strijkers in Someone to Somebody, dat bovendien een saxsolo bevat. Don't Leave It to Nature begint met een mondharmonicasolo, sterk liedje. Ook fijn: de dames in het achtergrondkoortje, misschien voorspelbaar maar wel effectief. Love and Hate is swingend, één van de sterkste nummers op de plaat waarop de saxofoon een heerlijk solootje krijgt. Misschien bevat het wel zoveel sfeer omdat het werd opgenomen in The Church Studios in Londen, die nog altijd bestaan. Wat een omgeving om in op te nemen!

Een goede cover doet iets anders met het origineel. Dat is gelukt met het afsluitende It's All Over Now, dat ik ken in de versie van de Rolling Stones. Bij Sharkey is het langzamer, digitaler en tegelijkertijd warm met een lekker pianootje. Goed gezongen wederom.

In 2006 beklaagde user fredpit zich over de waardering van 2,18. Veel te laag, vond hij terecht. Vanochtend stond het een stuk hoger, namelijk 2,80 ster en als ik mijn waardering op 4 zet (want: fijn popalbum dat geen moment verveelt) gaat ie naar een 2,82. Op naar de 3,5? Vind ik een passender gemiddelde voor een meer dan degelijke popplaat met soulinvloeden.

In de enige echte Top 40 stond A Good Heart gewoon 2 weken op 1 hoor

Aha! Beter dan dat stomme Nikita ! (sorry fans van Elton John)

Nikita is een klassieker, dit album niet. Helaas.

Dit album is inderdaad geen klassieker, wel de hit A Good Heart die ervoor zorgde dat dit album goed verkocht. Maar de rest staat niet op zo'n hoog peil als deze hit al komt You Little Thief dicht in de buurt.
Het is vooral de zang van Feargal Sharkey zelf die het album tot een behoorlijk hoog peil tilt.

Ik heb het album al vele malen in m'n handen gehad. Doen of niet doen?? A good heart vind ik een geweldig nummer dat prettige herinneringen oproept aan die tijd. Maar ik vrees dat de rest me niet of nauwelijks boeit. Het is er dus tot op heden niet van gekomen dat ie in de collectie zit. Maar je weet nooit
Prachtige tijden trouwens; Nikita en A good heart in de top van de hitlijsten!

Een klassieker is het inderdaad niet, desalniettemin vind ik dit best een aardig plaatje. Sharkey heeft een karakteristieke stem en kan mij wel bekoren. De arrangementen zijn redelijk tot goed - weliswaar met de bekende jaren 80 signatuur - maar weten de bij vlagen luchtige songs net van extra cachet te voorzien. Saxofoon, trompet, harmonica, strijkers en synthesizer stukken voorzien de pop/rock nummers van extra lagen. Natuurlijk heeft de plaat de diepte van een petrischaaltje en is het typisch een product van zijn tijd. Echter Sharkey is in vorm, de cover van It's All Over Now is prima, ademt het stuwende Bitter Man een mate van urgentie en hoewel veel te vaak gehoord; A Good Heart blijft voor mij een earpleaser. Ik snap de relatief lage score maar een ruime voldoende durf ik hier nog wel aan te hangen. Vaak draai ik het niet, aanraden bij vrienden doe ik het ook niet snel, maar een guilty pleasure blijft het wel.

Tja, dat is ook wel erg appels en peren vergelijken. Als ik het album met album vergelijk is Elton's Ice on Fire net zo min een klassieker. Sterker nog, een minder album in een groot oeuvre. Dit album is beter al zal het Elton album beter verkocht hebben. Maar beide duiken niet op in Albums allertijden lijstjes zal ik maar zeggen.

Bij appels en appels is Nikita idd een grotere klassieker, dat komt ook door het thema en vooral de bijbehorende clip die meer indruk maakte dan het liedje. 1 op 1 vind ik A Good Heart veel beter dan het drakerige Nikita.

Het typische is dat van beide albums de tweede single eigenlijk beter is dan de eerste single. Echter ze scoorden beduidend minder dan de eerste singles. Ik heb het hier over You Little thief en Cry te heaven (ice on fire- Elton John)

You Little Thief is nog steeds een monster van een track. Geweldige drive zit er in dat nummer. Na al die jaren weer eens gehoord en niets van zijn glans verloren.

Bij A Good Heart is die glans wel enigszins verdwenen. Nog steeds een prima nummer, maar niet meer zo goed als in de midden jaren 80.

Verder vind ik Someone to Somebody ook een goed nummer. Ghost Train en Ashes and Diamonds zijn ook nog wel aan te horen, echter met de rest van de nummers heb ik niets.
Toch wel zonde voor zo'n zanger, dit verder matige songmateriaal.