Willeke Alberti - Favorieten van Toen (1991)

Norman.

Het nummer zuigt monkey ballen.

Is echt niet om aan te horen.

Maar het zet daarmee op een eigenaardige manier wel de toon.

Het raakt een bepaalde snaar zeg maar.

Vind het sowieso zeer fascinerend allemaal.

Nee Jongen Ik Trouw Niet Met Jou.

Willeke was hard to get in die dagen.

Je moest er hard voor werken en dan nog hoefde je niet raar op te kijken als er helemaal niets voor jou stond te wachten aan het eind van de regenboog.

De ‘toch niet’ cock tease onverbiddelijk en meedogenloos.

Norman blijkt dus een vertaling van een Engelstalig lied eveneens getiteld Norman.

Wel zou ik de versie van Willeke als de definitieve willen aanmerken zeker als je de bijbehorende video bekijkt is het plaatje compleet.

Dit is het koortsig relaas van een mentaal gestoorde vrouw die de zaken niet langer geheel helder voor ogen heeft.

In dat geval moet ik mijn eerdere woorden ook iets terugnemen want het is wel een volstrekt unieke piece welke een realiteit schetst zoals geen enkel ander muziekstuk dat ik ken dat ooit deed.

Voor de mensen die zich in dit lied herkennen dan ook luisteren en huiveren het kan wellicht eens helpen om op deze wijze door de kunsten een spiegel voorgehouden te krijgen.

Geheel doet ook wel Lynchiaans aan trouwens.

Er valt namelijk best een parallel te trekken met dit.

Blijft toch een bijzonder besef dat men in alle serieuze gedrevenheid dit destijds tot stand heeft gebracht.

Er zal niet dezelfde gedachte achter hebben gezeten als ik er nu bij heb maar gelet op de haardracht van Willeke die dag valt toch moeilijk te ontkennen dat hier iets speciaals gaande is waar vele jaren later nog over gesproken zou worden.

Als je vraagt of ik van je hou
Zeg ik gauw doe niet flauw

Lijkt me eerder flauw dat wanneer ik je zoiets vraag jij gewoon weer begint over die vreselijke Norman.

Maar ook dat is typerend voor de mindset en manier van spreken van deze personen.

Het zogeheten gaslighting.

Je vraagt je af wat er destijds door de mensen heen ging toen ze dit lied en alles eromheen aan het creëren waren.

Zullen niet deze mindset op dat moment in gedachten hebben gehad gok ik maar uiteindelijk is het wel een volmaakte weerspiegeling daarvan.

Alleen al daarom verdient dit het om tot in de oneindigheid te worden beluisterd en bewonderd.

Er is na al die jaren nog steeds niets anders op de markt wat dit benadert in de zin van treffende toonzetting.