Wishbone Ash - Blue Horizon (2014)

Leuk een nieuwe plaat van the Ash. Hier kan ik me wel op verheugen. Nieuw label zie ik. Ik ga eens op zoek naar extra info, zoals de bandleden.

Edit: de band is gewoon nog steeds Powell/Skeat/Manninen/Crabtree.

Ah, ik vroeg me net af in welke line-up dit opgenomen zou zijn ja. Is er ook niet een poosje geweest dat er twee incarnaties van Wishbone Ash actief waren?

Er is een rechtzaak geweest. In principe is er gewoon 1 Wishbone Ash, en dat is die van Andy Powell.
Martin Turner heeft ook tot 3 keer toe in deze band gespeeld, alleen hij wilde een eigen Wishbone Ash, dat noemde hij Martin Turner's Wishbone Ash.
Volgens de rechter mocht dat dus niet, want de echte Wishbone Ash is meer levensvatbaar.

Zie ook: Great White vs Jack Russel's Great White, LA Guns vs LA Guns, Queensryche vs Queensryche.

De enige twee bandjes die wel naast elkaar mogen bestaan (schijnbaar) zijn John Lees' Barclay James Harvest en Barclay James Harvest featuring Les Holroyd.

Overigens heeft Martin Turner niet zo heel veel platen uitgebracht met zijn versie van the Ash.
Ik vind het persoonlijk een hoop gezeur, en het is moeilijk voor de fan om te volgen.
Wel weet ik dat Andy Powell wel een harde werker en een sympathieke man is.

.. en niet te vergeten Saxon (van biff) vs Saxon (van graham)

Deep blues hebben ze live gespeeld en dat klonk goed. Had zo op de vorige Elegant Stealth gepast.

Tjah, dat rock/metal bands vanwege splitsingen doorgaan in twee incarnaties vind ik nog steeds een typisch fenomeen en erg verwarrend. Zo las ik laatst dat Jack Russel's Great White ook de studio induikt. Dan moeten we dus voortaan bij ieder Great White album gaan checken om welke incarnatie het gaat... -.-' Dit was trouwens al het geval met L.A. Guns, mar die zijn inmiddels weer gereduceerd tot 1 incarnatie volgens mij. Tracii Guns houd zich inmiddels weer bezig met andere bands/projecten. Maar om even op deze band terug te komen: de Martin Turner versie is dus niet meer? Meen me te herinneren dat die vorig jaar nog tourden en onder andere een keer in NL speelden, maar dat kan ook deze Wishbone Ash zijn geweest. Volgens mij tourden beide versies namelijk binnen een jaar tijd door dit deel van Europa. Een beetje zoals een paar jaar daarvoor met de twee L.A. Guns incarnaties.

Er is een groot verschil tussen platen uitbrengen en touren inderdaad.
En niet alle podia zetten het even duidelijk op de poster.
Zo zit ik niet te wachten op de BJH van Les Holroyd, en die was in de buurt laatst. Ik moest een mailtje sturen naar de tent om te weten welke BJH het was.

En of Martin Turner tourt weet ik niet. Hij heeft wel heel veel van de oude songs meegeschreven of geschreven, dus hij heeft er ergens wel het recht toe. Daarbij was hij in de begintijd de belangrijkste vocalist in de band.
Hij wil bandleider zijn, en dat kan niet als Andy Powell al meer dan 40 jaar de kar trekt. Andy is gewoon de bandleider.

Ellende met Martin Turner's band, is dat de leadgitaristen onbekend zijn, dus je krijgt niet echt een Ash-sound. Terwijl Powell en Manninen dat wel hebben.

Heb Wishbone Ash dit jaar alweer enkele malen gezien/gehoord. Wat is die band goed! Ter gelegenheid van het 40 jarige jubileum van Live Dates erd deze in zijn geheel gespeeld. Nieuwe songs klinken als een dijk. Daarom zit ik ook te popelen om de nieuwe cd te horen. Isie beter dan Elegant Stealth? Dat zou wat zijn... hoge verwachtingen dus.

Wat Martin Turner betreft? Die brengt toch niets nieuws uit. Door de verkeerde naam te gebruiken en onder de duiven van Wishbone Ash te schieten een carrière voortzetten? Foei!

Ik heb hem binnen en ben het nu aan het luisteren. Wow! Wat een solide en heerlijke Ash-plaat. Het begint al direct goed. De band grijpt duidelijk terug op het geluid en songwriting van Argus en There's the Rub.

Veel twinleads en alles een beetje gegoten in songs die neigen naar prog/folk en zelfs blues.
Hier en daar hoor ik zelfs een stukje Allman Brothers en vroege Camel voorbijkomen.

De dunne zang van Powell werkt ook erg betoverend. Dit zou best wel eens de beste plaat van 2014 kunnen worden.

Way Down South klinkt als een hitsingle, en net als je denkt dat het popliedje voorbij is, komt er een heerlijke gitaarsolo. Doet me lichtelijk denken aan Camel en Marillion, maar the Ash is gewoon the Ash.

Deze plaat krijgt dan toch van mij het volle pond, want het kan zich prima meten met Argus, Nos Smoke Without Fire en Illuminations.

Dit is echt een top-5 plaat van Andy en co.
Ik wist niet meer dat ze het in zich hadden. Maar zo fris en vol vuur heb ik geen enkele classic rock band horen klinken, de laatste jaren.

Nu ken ik enkel het oude (hele oude...) werk van de band maar na het lezen van al die berichten hier ben ik toch wel erg nieuwsgierig geworden. Ik heb het nummer Way Down South opgezocht op youtube en dat klonk wel lekker maar echt omver geblazen werd ik ook niet. Is de gehele plaat deze stijl want het is best redelijk rustig/poppy.

Het gitaargeluid is erg helder en clean. De solo's daarentegen scheuren wat meer. Overigens staan er wel verschillende stijlen muziek op.

Way Down South is wel weer het meest popgerichte liedje op deze plaat. Een groot deel van de songs heeft lange instrumentale songs en duellerende gitaarsolo's.

Take it Back en Being One zijn steviger en hebben ook riffwerk en jazzy fusion-ritmes.

All There Is To Say is dan weer Throw Down the Sword #2, exact zelfde opbouw.

Ik zou Being One opzoeken en luisteren. Dat is echt een masterpiece.

Bij het beluisteren van Bona Fide herkende ik weer veel van de "oude" WA. Luister maar eens naar Almighty Blues en Faith, Hope and Love. Die lijn werd doorgetrokken met Elegant Stealth en nu word ik weer blij verrast met deze geweldige Blue Horizon. Het werk dat tussen deze drie prachtplaten afgeleverd werd, neem ik maar voor kennisgeving aan. Het enige nummer dat me enigszins raakte was The Raven.
En dan te bedenken dat deze prachtband jaarlijks ons land aandoet en zaaltjes vol met 50- en 60-jarigen trekt. Ze verdienen toch echt een breder publiek.

Je bedoelt Clan Destiny en The Power of Eternity?

Clan Destiny was meer een pure bluesrockplaat en Power of Eternity zou ik eigenlijk weer eens moeten luisteren. Naar ik kan herinneren, was die nogal kalm.

Dan is deze Blue Horizon op momenten toch weer een stuk steviger.

Jazeker, die bedoel ik. Niet alles kan nu eenmaal grandioos zijn. Denk maar eens aan "Twin barrels burning"...

Ik had een tijdje terug alle moderne Ash platen even achter geluisterd.

Elegant Stealth en Blue Horizon torenden echt boven alles uit.
Alleen Illuminations kan zich meten met deze twee topplaten.

Ik denk dat Powell en co. een renaissance beleven op dit moment. Wellicht komt dat ook omdat de line-up zo steady is nu.

Pas 4 stemmen, maar wat mij betreft dé plaat van het jaar.
Onovertroffen.

Ik blijf deze pluggen, tot iedereen deze plaat heeft gehoord.

Als ik alle moderne ash platen even achter elkaar moet luisteren kan ik naar het gekkenhuis (niet voor even)
Elegant stealt en Blue horizon zijn inderdaad de beste maar echt moeilijk is dat niet
Zeker niet als je het vergelijkt met Raw to the bone (over die hoes heeft zelfs Vincent Bijlo een mening)

Godallemachtig, je voelt je op dit topic gewoon gedwongen om blue horizon te gaan luisteren..

Ik geef 3,5 sterren dat vind ik redelijk
Bij hun Amerikaanse tour speelden ze alleen Deep blues en Blue horizon maar ook Argus integraal en die cd vind ik wel 5 sterren

Begrijp ik nu goed dat je maar 2 songs van deze plaat kent?

Nee dat begrijp je niet links van Blue horizon staat bij mij Elegant stealth (3,5 sterren) en Live in London (4 sterren) en rechts een hele berg bootlegs ben zeker een ash liefhebber maar deze cd trek ik niet schreeuwend uit de kast wat ik bv wel doe met Argus ,Live dates of the life begins tour van MT Wishbone ash
Dus 3,5 sterren vind ik redelijk

Okay, ik respecteer dat, maar begrijp er geen hout van.

Ik vind dit echt de beste plaat sinds Illuminations en No Smoke Without Fire (en There's the Rub en Argus natuurlijk).

Deze plaat sluit ook naadloos aan op de oude platen.
Maar goed.

Ben 'm nog aan het luisteren. Deze plaat moet ook vaker beluisterd. Recensie volgt, maar niet eerder dan dat ik 'm op vinyl heb gehoord. Voor het definitieve eindoordeel.

Kom vandaag in een leuk vinylzaakje, eens kijken wat deze vinylschijf daar moet kosten..