Vixen - Rev It Up (1990)

De plaat begint me steeds meer te bevallen. Vixen werd weggezet als de vrouwelijke Bon Jovi.

En rocken kunnen ze. Het maakt wel weer duidelijk dat het niet uitmaakt welk geslacht je hebt, om een goede hardrock plaat te maken.
Helaas is (was) de wereld te seksistisch om een vrouwelijke rockband serieus te nemen, en heeft deze band nooit echt potjes kunnen breken.

Jan Kuehnemund is echt een wereldgitariste. Heerlijke solo's die zij uit haar gitaar tovert.
Janet Gardner is een zangeres die zich makkelijk kan meten aan andere 80's vrouwelijke rockzangeressen.

Dit is echt een band, die veel serieuzer had mogen worden genomen.

Hmm, ik zie het toch anders. Natuurlijk ben je met je all ladiesband in de minderheid in rock n rollland. Maar Vixen had wel wat in de melk te brokkelen. Geen groot singlesucces in Europa, maar wel veel media-aandacht, grote shows en vaak op MTV. Met Rev It Up had de band de wereld voor het oprapen. Ook hier stonden ze in de tipparade met How Much Love. Zelfs een keer op tv geweest bij Countdown. Maar het lukte niet en het viel allemaal op zijn reet na deze plaat. Persoonlijke toestanden en de opkomst van de grunge zullen een rol gespeeld hebben.

Oprichtster Kuehnemund, helaas onlangs overleden, leefde in onmin met de rest van de band dat tegenwoordig onder de naam JSRG weer op het podium staat en glorietijden laten herleven.

Ik heb een zwak voor Vixen. De meeste songs steken leuk in elkaar en kennen alleraardigste bruggetjes en refreintjes.

Van jou, Edwynn, had ik niet anders verwacht. Maar ik weet zeker, dat deze band niet echt serieus werd genomen. Het zelfde gold toch ook voor Runaways, Lita Ford etc.

Ik ben behoorlijk enthousiast over deze band.

Vooral bij het zien van dit soort liveshows: YouTube - Vixen - Live at Music Hall, Cologne, Germany, 1991 [Full Concert]

Het aan seksisme wijten lijkt me niet eerlijk tegenover al die andere bandjes in het genre (zoals House of Lords en Spread Eagle) die minstens even goed waren als Vixen maar ook nooit echt zijn doorgebroken. Lita Ford deed dat overigens wel.

Ik denk zelfs dat Vixen méér aandacht kreeg omdat het allemaal vrouwen waren die in een mannenmuziekwereld hun mannetje stonden. Dat is ook seksisme uiteraard. Zonder dat hadden volgens mij nog minder mensen van Vixen gehoord.

Ooit nog in Vorst Nationaal gezien, Vixen in het voorprogramma van Scorpions.

Wat vrouwen betreft in de glam/hardrock gaat mijn voorkeur uit naar Phantom Blue en Femme Fatale.

Dan zie ik het verkeerd. Ik heb nu ook wat bio's gelezen van de band. En het zijn ook interne issues die ervoor zorgden dat de band met moeite een doorstart kon maken.

Ik vernam dat de twee latere Vixen-platen beiden met verschillende line-ups tot stand zijn gekomen, en niets te maken hebben met de eerste twee platen.

Ik ben dan wel weer benieuwd naar die Gina Stile.

Die andere twee bandjes die je noemt ken ik niet.

Ik ben trouwens ook wel een flinke Heart-fanaat. Maar die zijn niet volledige vrouwelijk (de band).

Femme Fatale heeft enkel een frontvrouw. Phantom Blue bestaat net als Vixen uit vier vrouwen. De eerste lp is wat in de stijl van Vixen, de tweede uit 1993 (grunge-tijd) een pakje steviger en met meer groove.

Met wijlen Michelle Meldrum als je dat nog wat zegt.

'Wijlen', daar wist ik niks van. Even info opgezocht. Dat het de vrouw van Europe's gitarist John Norum was wist ik ook al niet.

Die zangeres had een gave stem. Krachtig en rauw. Vanavond eens opzetten.

Heel lang niet gedraaid, maar is toch gewoon behoorlijk goede hardrock met aardige gitaarsoloos, zo op het eerste gehoor weer.
Deze dames waren toentertijd toch wel een beetje populair kan ik me herinneren.

Als all-female hardrockband moest je in die dagen ook niet uitzonderlijk goed zijn om aandacht te krijgen. Al is Vixen wel heel degelijk. Ooit nog gezien in een voorprogramma, van Scorpions denk ik.

Ja, dat laatste geldt voor mij ook. In mijn herinnering pakten ze het minder heavy aan dan de Scorpions. Hoewel deze band wel degelijk ballen had (vergeef me de uitdrukking), zaten ze toch meer in de hoek van de radiovriendelijke hardrock dan die van de echte heavy metal. Het was ook zo'n band die nog even populair was in de commerciële nadagen van het genre, eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Daarna was de koek voor dit soort glam-metal snel op, ook voor deze dames.

Het staat me bij dat er ook nog een Richard Marx-connectie aan Vixen kleefde. Ik moest het even opzoeken, maar hij co-produceerde hun debuutalbum en schreef hun grootste hit, Edge of a broken heart. Op deze tweede pakken de dames het net een tikje steviger aan, en ik vind dit album dan ook beter dan de eerste. Al komt dat ook doordat de songs net wat sterker zijn. Met name Love is a killer vind ik een wereldnummer.