The Hooters - Out of Body (1993)

Hoewel ietsje minder dan de voorgaande albums, nog steeds een echt Hooters album, met een boel lekkere liedjes erop. Twenty-five hours a day was de single, maar die werd maar weing airplay gegeven.

Aardige plaat welke net niet kan oversteken van een 3* naar een 3,5*. Er staan zeer aardige nummers op zoals Twenty-Five Hours a Day, Driftin' Away (welke zo op elk willekeurig The Rembrandts album had kunnen staan) en Nobody But You. Ook het lied welke een grote hit werd door Ricky Martin Private Emotion is wel aardig, in ieder geval een stuk beter dan de "bekende" versie.

Het is een wat schizofreen gebeuren hier... Twenty-Five Hours a Day is een klassieker en maakt op zichzelf de aanschaf van het album (op de platenbeurs / uit de afprijsbak) de moeite waard. Het wordt echter meteen opgevolgd door Boys Will Be Boys, wellicht het slechtste Hootersnummer ooit. Private Emotion is ook nog sterk, waarmee de nettobijdrage van Cyndi Lauper aan het album neutraal is. De rest is vrij degelijk, maar weinig opvallend. Drie krappe sterren.

Weer een fijne plaat met die heerlijke blije Hooters poprock met folky randje.
Niet zo goed als One Way Home, maar dat kan ook bijna niet.
Leukste nummers 25 Hours A Day, One Too Many Nights en Nobody But You. Voorlopig dan.
Komt ook weer lekker de speakers uit qua productie.
Gaat ook maar weer eens een paar keer meer draaien komende tijd.